Het sturen van een vrijwilligersgroep

Leiderschap in Dienstbaarheid. De spiritualiteit van het leiding geven door Br. René Stockman. Toegepast op het leiding geven in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor en het sturen van een vrijwilligersgroep door Werner Van de Weghe.

Inleiding

Leiding geven is veel meer dan een job: het is via het leiderschap voortdurend uitgenodigd worden je eigen idealen te beleven, voor te leven en aldus te realiseren.

Begin september 2004 vroeg mijn congregatie mij om de leiding te nemen van het project Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor. Dit is een project voor kansarme mensen en vluchtelingen uit onze tijd en samenleving in Gent. Dit project situeert zich in het hart van de congregatie omdat het een concrete vertaling is van de spiritualiteit van onze stichter Petrus-Jozef Triest naar de dag van vandaag. 200 Jaar geleden zette Triest zich in voor de armen van zijn tijd, hij stichtte congregaties die inspeelden op de noden van toen (onderwijs, ziekenzorg). Tot op heden zijn de Broeders van Liefde actief in beide sectoren, aangevuld met de aandacht voor de noden van deze tijd. (Mensen in armoede, vluchtelingen, aidspatiënten en mensen met zingevingsproblemen).

Enerzijds werd er vanuit de oorsprong nagedacht rond de noden van deze tijd en anderzijds werd de congregatie die vroeger enkel bestond uit mannelijke religieuzen uitgebreid met aangesloten leden. Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor is een concrete realisatie van het nadenken rond de noden van deze tijd.

Ik mocht gedurende de laatste tien maanden ondervinden dat leiding geven binnen dit project toch wel iets anders is dan leiding geven binnen een klas in het secundair onderwijs. Het essay van br. Stockman Leiderschap in dienstbaarheid was voor mij een echte leidraad in het ontwikkelen van een persoonlijke visie op mijn leiding geven binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor.

Graag wil ik vanuit een beknopte samenvatting van het essay enkele toepassingen maken naar mijn leiding geven binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor en het sturen van een vrijwilligersgroep.

Leiding geven is inderdaad veel meer dan een job of een beroep. Leiding geven is mijn levensroeping binnen mijn spiritualiteit. Het is mijn zending naar de anderen door de Andere.

Geen leiderschap zonder spiritualiteit

Het klinkt vandaag helemaal niet meer uit de tijd om bij het spreken over leiderschap te verwijzen naar figuren uit de wereld van de spiritualiteit. De managementtechnieken hebben hun monopolie verloren en moeten het afleggen op visies met betrekking tot het goede leiding geven. Managementtechnieken zijn wel nuttig mar toch slechts voor een klein gedeelte verantwoordelijk voor het succes. Echt leiderschap is onmogelijk zonder de humus van een geestelijk, noem het spiritueel, leven. Een geestelijk leven is essentieel voor elke mens om voortdurend zijn mens- en wereldbeeld te zuiveren. En spiritueel leven brengt ons steeds naar de wereld toe, met de uitnodiging op een spirituele manier met die wereld om te gaan.

Spiritualiteit is ook een bron die ons voortdurend uitnodigt ons handelen te evalueren. Oriënteren en evalueren horen bij elkaar: de evaluatie is de actualisering van de oriëntatie.

Echte leiders dienen voor alles geestelijke mensen te zijn. Het is vanuit de voedingsbodem van hun spiritualiteit dat ze hun leiderschap zullen oriënteren en evalueren. Goede leiders handelen alleen vanuit een levensechte en in gemeenschap beleefde spiritualiteit.

Ik mocht werkelijk ervaren dat een geestelijk leven essentieel is bij het leiding geven. Huize Triest kwam uit een diep dal. Via mijn gebedsleven vond ik de kracht om steeds verder te gaan. Het Tabor-verhaal gaf mij dagdagelijkse steun. Het leven is steeds in wording, het is nooit af. Ons leven bestaat uit hoogte en laagte momenten, uit dal- en bergervaringen. Vanuit deze ervaringen groeide de naam van ons nieuw project in Huize Triest: Gemeenschapshuis Tabor. We werken met mensen die zich meestal in een dalmoment bevinden. Het is onze taak om terug hoop te creëren, om samen met onze mensen in een positieve golfstroom te gaan staan, een stroom richting verrijzen. Na verdriet komt vreugde, na dood komt verrijzenis.

In Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor bidden we ook op regelmatige tijdstippen samen, samen met onze vrijwilligers en samen met onze mensen. Vele van onze mensen gaan door de knieën van miserie en ellende, ook wij willen een stukje door de knieën gaan, door voor hen te bidden. Eerst liefde krijgen en dan pas kunnen wij liefde doorgeven. Mijn spiritualiteit wordt gekleurd door de keuze voor de armen, zij komen eerst. Dit is voor mij een vanzelfsprekende keuze, maar echter geen gemakkelijke keuze. Zonder het voorbeeld van de levende Heer zou het niet lukken!

Weten in wiens dienst ik sta

Een goed leider moet weten in wiens dienst hij staat. Momenten van spontane ontmoeting met mensen zijn hiervoor heel belangrijk. Een goed leider zal kunnen luisteren naar verschillende argumenten, ze ernstig nemen om ze dan als geheel te plaatsen tegenover de eerste en enige doelstelling van de organisatie. Een leider moet zich weten te omringen met de nodige specialisten op diverse terreinen.

We kunnen pas zinvol over de kwaliteit van het leven spreken en van daaruit over de kwaliteit van de zorg en de begeleiding, als wij de reflectie laten starten bij de mensvisie.

De aandacht voor kwaliteit moet een prioriteit zijn voor iedere leider, maar die mag zich wel niet tevreden stellen met het louter hanteren van een in een labosituatie ontwikkeld meetinstrument.

Een opdrachtverklaring wint maar aan kracht als ze ontstaat vanuit een brede reflectie met zoveel mogelijk medewerkers en als daaromtrent een continu proces van sensibilisatie en evaluatie wordt ontwikkeld.

Vanuit ons werk in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor is het noodzakelijk dat wij ons steeds de vraag stellen: Wie zijn de armen vandaag? Aangezien wij niet-gesubsidieerd zijn als project, staat het ons dan ook vrij om onze eigen doelgroep te bepalen en er zo voor te zorgen dat de echte armen niet uit de boot vallen.

We kunnen echter niet alles alleen. Samenwerking met andere organisaties drong zich op. Samen staan we sterk. Vanuit ons gemeenschapshuis Tabor werken we samen met de werkgroep vluchtelingen, zij zorgen voor het juridische en het medische luik, wij zorgen voor het materiele en pedagogische luik van dit project.

Als wij in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor van kwaliteit of rendabiliteit spreken, bedoelen wij menselijke kwaliteit. Financieel zullen wij nooit rendabel zijn maar op menselijk vlak bereiken wij heel veel. Het is bijna niet onder woorden te brengen. De morele steun, de hoopgevende woorden, dat en nog veel meer heeft soms wonderen verricht. De menselijke kwaliteit vertaald zich in er zijn voor elkaar. De nadruk ligt niet op activiteiten en prestaties, niet op doen, maar op zijn. Wij geven voeding, kleding en huisvesting maar de klemtoon ligt duidelijk op tijd maken voor elkaar, met andere woorden op er zijn! Er zijn in Gent sociale eethuizen waar mensen komen eten en onmiddellijk terug vertrekken. Dit is onze doelstelling zeker niet. Wij willen een thuis creëren voor zij die een thuis missen. In ons dagdagelijks werken houden we steeds samen rekening met onze hoofddoelstelling. Ik ervaar het als mijn taak om hierover duidelijk te waken en bij te sturen waar het nodig is. 

Het belang van modellen

Er zijn twee groepen die ons handelen richting kunnen geven: enerzijds levende personen die we ontmoeten en die door hun manier van handelen en door hun woorden een model voor ons worden, anderzijds figuren die we leren kennen vanuit de geschiedenis en van wie de biografie ons raken.

Triest: Ik moet u mijn voorbeeld, mijn onderricht en mijn dienst geven.

Wij moeten het leiderschap zien als een dienst aan de anderen, en blijven zien als een dienst.

Vincentius en Petrus-Jozef Triest zijn twee heel belangrijke figuren voor ons werk in Huize Triest. Wij proberen van uit een Vincentiaanse spiritualiteit en naar het voorbeeld van de stichter van de congregatie naar onze mensen vandaag toe te stappen. In Huize Triest klopt het hart van de stichter van de congregatie!

De stichters van Huize Triest, br. Godfried en br. Clariet zijn anderzijds ook heel belangrijk voor ons werk. Hun inzet in het verleden blijft tot op heden doorwerken in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor. Hun voorbeeld blijft ons allen stimuleren om vanuit onze spiritualiteit naar onze arme medemensen te gaan. Dit met een grote soepelheid, want als de armen bij ons niet meer welkom zijn, waar zijn ze dan nog wel welkom??

Ik ben de organisatie

Van een leider mogen wij verwachten dat hij zich identificeert met zijn organisatie. Men geeft zich pas aan een zaak als men zich er mee verbonden voelt.

Het is belangrijk dat men haar geschiedenis leert kennen, de stichters, de verhalen van het prille begin. Het was niet onbelangrijk dat het tweede Vaticaans concilie de religieuze gemeenschappen opriep tot een dubbele beweging, een beweging naar het verleden, naar de wortels, om het charisma van de stichting te leren kennen, en een daaropvolgende beweging naar het heden, het aggiornamento, om in dynamische trouw aan de oorsprong de vertaling naar vandaag toe te maken.

Iedere organisatie heeft haar of zijn eigen nestgeur. Goed functionerende organisaties getuigen dikwijls van een grote continuïteit wat de cultuur betreft, en hun leiders zijn zowat de incarnatie van die cultuur. Ze houden het verhaal van het begin levend in herinnering en vragen zich voortdurend af hoe ze het kunnen continueren en actualiseren. De actuele leiders moeten het verhaal verder schrijven. Leiders als incarnatie van de organisatiecultuur. Pas op het ogenblik dat je één bent geworden met de anderen, ben je rijp om zelf de leiding te nemen.

Is het niet zo dat men vaak een strakke scheiding maakt tussen werktijd en vrije tijd omdat men zijn taak als een zware last beschouwt en daarom wil voorkomen dat dit negatieve gevoel ook in de vrije tijd zou blijven bestaan?

Persoonlijke betrokkenheid wil niet zeggen dat we mee moeten ondergaan als het slecht gaat met de organisatie of dat we in de euforie alle redelijkheid verliezen als het goed gaat. Als leider zullen we juist de stabiliteit moeten uitstralen om doorheen alle omstandigheden staande te blijven, een heilige onrust en tegelijk een heilige onverschilligheid.

De leider is diegene die blijft geloven in de zaak, omdat ze een stuk van zichzelf is geworden. Hij houdt van zijn medewerkers omdat zij het hart van de organisatie uitmaken.

De laatste maanden ben ik me inderdaad gaan identificeren met Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor. In de titel "Ik ben de organisatie", lees ik een onmiddellijke oproep tot "Wij zijn de organisatie". Ik zie Huize Triest inderdaad als een fundamenteel onderdeel van mijn leven en probeer deze identificatie door te geven aan mijn medewerker en vrijwilligers. Wij zijn er samen verantwoordelijk voor. Wij hebben in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor als hoofddoelstelling een thuis te creëren voor zij die een thuis missen.

Onze doelstelling zijn ook verder uitgewerkt:

1. Met de mensen die in het sociaal eethuis te gast zijn, de daklozen uit de nachtopvang, de bewoners van ons gemeenschapshuis Tabor, de bezoekers van onze namiddagactiviteiten, met onze medewerkers willen we een authentieke leefgemeenschap uitbouwen. We willen een thuis creëren voor zij die er één missen.
2. We willen geen winstgevend project zijn maar proberen daar waar het kan in eigen onderhoud te voorzien. We creëren ruimte voor vrijwillig engagement en willen op die manier de verpletterende kracht van de uitsluiting van de arbeidsmarkt trotseren door onze mensen en vrijwilligers te laten participeren binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor.
3. Het ondersteunen van onze mensen leert hen meer en meer op eigen benen staan.
4. De kinderen uit kansarme gezinnen willen we mee begeleiden in hun opvoeding.
5. Integratie van de vluchtelingen binnen de wereld van de kansarmen.
6. Jongeren uit de eerste wereld in contact brengen met onze mensen uit de vierde wereld. We willen tevens jonge mensen laten kennis maken met onze spiritualiteit. Binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor klopt het hart van de stichter van de congregatie: Petrus-Jozef Triest.

Als leider probeer ik er duidelijk over te waken dat onze doelstellingen bereikt en bewaakt worden. Ik ervoer hoe belangrijk het is om rekening te houden met de geschiedenis, met de verhalen van het begin. Een grondige bezinning drong zich op als voorbereiding op het herstructureren van het project Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor. We gingen terug naar onze roots op spiritueel vlak en ook op historisch vlak. Via een vormingsmoment werd er samen met alle vrijwilligers stilgestaan bij onze spiritualiteit en de figuur van Petrus-Jozef Triest. Huize Triest is hiervan een hedendaagse actualisering. De klemtonen die onze stichter br. Godfried trok binnen Huize Triest werden opnieuw bekeken. De noden van 18 jaar geleden zijn ondertussen wel geëvolueerd, dus een herstructurering en aanpassing drong zich op binnen onze structuur. Doelstelling 5 en 6 werden geboren. We moeten ons vanuit Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor steeds de vraag blijven stellen: Wie zijn de armen van vandaag, niet die van gisteren of enkele jaren geleden. De structuur is belangrijk in ons project maar mag zeker de doelstellingen niet in de weg staan. Dit vraagt een zekere soepelheid. We stippelden een duidelijke lijn uit en hielden rekening met de noden van vandaag. Ik zie het als mijn taak om te waken over deze lijn. Dit in constant overleg met iedereen die betrokken is in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor. Waken over de lijn kan ik ook anders omschrijven: Het sturen van onze vrijwilligers om onze doelstellingen te bereiken.

Leiding geven in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor is voor mij veel meer dan een beroep of een job. Ik ervaar mijn leiding geven als een zending, een fundamenteel onderdeel van mijn leven. Ik denk dat het fout is om te stellen dat ik op de eerste plaats echtgenoot ben, op de tweede plaats papa van Arthur, Jakob en Marthe, op de derde plaats aangesloten lid in de congregatie van de Broeders van Liefde en op de vierde plaats coördinator van Huize Triest. Ik ben echtgenoot, papa, aangesloten lid en coördinator. De plaats is van geen belang. Want het is mijn roeping om ze alle vier goed te doen. Natuurlijk is het niet altijd even eenvoudig om de juiste balans te vinden. Natuurlijk slorpt het coördinator zijn veel tijd en energie, maar ik zie dit als een fundamenteel onderdeel van mijn leven. Het zou volgens mij fout zijn om in vakjes te gaan denken, om mijn privé en coördinator zijn volledig te gaan splitsen. Dit loopt op regelmatige basis door elkaar. Als echtgenoot en papa vind ik dat mijn leven en werk één organisch geheel moet zijn. Als gezin maakten wij ook de keuze voor de armen, wie ze ook zijn. Mijn werk als leidinggevende in Huize Triest is een gevolg van deze keuze. Het is een roeping die we samen vanuit ons gezin en vanuit onze congregatie als aangesloten leden beleven. Open communicatie en samen overleggen vanuit een gezin is dus ook fundamenteel voor mijn werk als leidinggevende binnen Huize Triest. Je kan dus gerust zeggen dat mijn werk als coördinator van Huize Triest geïncarneerd is binnen mijn gezin. Wij zijn de organisatie

Een verpakking met inhoud

Leiding geven houdt steeds twee componenten in: er is de zorg voor de structuur en de zorg voor de inhoud. De zorg voor de inhoud komt eigenlijk eerst: het is het formuleren van de missie, de zorg voor het zuiver houden van de missie, de zorg voor het zuiver houden van de doelstellingen en het aanmoedigen van de medewerkers opdat ze hun opdracht zouden behartigen. Maar een groep moet een zekere structuur krijgen, er moeten duidelijke afspraken worden gemaakt, iedereen moeten weten wat van haar verwacht wordt en de rechten en plichten van iedere medewerker moeten worden gerespecteerd.

De inhoudelijke component van ons leidinggeven kunnen we als volgt samenvatten: voldoende kennis verwerven over de kernopdracht van de organisatie en dat blijven inbedden in een ruimere ontwikkeling, van daaruit in staat zijn de missie van de organisatie te omschrijven en voor te leven, en op een menselijke manier omgaan met de medewerkers.

Medewerkers verwachten dat ze weten wat ze moeten doen, wat van hen verwacht wordt. Alles overlaten aan de eigen creativiteit van de medewerkers en hopen dat iedereen wel zijn juiste taak binnen de organisatie zal vinden, leidt tot illusies bij zowel leidinggevenden als medewerkers.

Er is een onderscheid tussen een taak- en een functieomschrijving. Sommige medewerkers verlangen echter naast een functieomschrijving ook een duidelijke taakomschrijving, zo niet voelen ze zich onzeker en falen ze in de uitvoering van hun opdracht.

Van een leider mag worden verwacht dat hij er vooral voor zorgt dat de structuur in dienst blijft van de inhoud. Iedere structuur heeft immers de neiging een eigen leven te gaan leiden en zichzelf belangrijker te achten dan de inhoud.

Ik mocht aan de levende lijve ondervinden hoe belangrijk het is om dagdagelijks de vrijwilligers te blijven motiveren om vanuit onze missie en functieomschrijving onze hoofddoelstelling te verwezenlijken. Er is in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor inderdaad heel veel te doen, doch moeten wij ons blijvend wapenen dat we het belangrijkste aspect niet vergeten. Binnen onze werking ligt de nadruk duidelijk niet op doen maar op zijn. Er zijn voor onze mensen, tijd voor hen maken. Hiervoor is een structuur nodig, maar een structuur waar we met de nodige soepelheid mee omgaan. In het begin van mijn leidinggeven binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor stonden we stil samen met alle vrijwilligers bij een duidelijke functieomschrijving. Binnen deze functieomschrijving werden alle vrijwilligers opgeroepen om hun verantwoordelijkheid op te nemen. Ik mocht al vlug ervaren dat een bepaalde groep binnen de vrijwilligers eigenlijk meer nodig had. Een duidelijke taakomschrijving voor sommigen was echt wel nodig. Vandaar hebben we in samenspraak een duidelijke weekrol uitgewerkt. In deze weekrol staan inderdaad alle activiteiten (doe-activiteiten) van onze werking. Bepaalde vrijwilligers hebben dit echt wel nodig.

Hoe werken wij nu met deze weekrol?

De weekrol van Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor dient als leidraad en houvast om onze werking te organiseren. Bij het gebruiken van deze weekrol vraag ik vooraf een zekere soepelheid. Hij mag niet gaan functioneren als een verplichtende structuur, een structuur om de structuur. De hoofddoelstelling van ons project is een thuis creëren voor zij die een thuis missen. In elk gezin zijn er afspraken en structuren. Deze dienen om het gezin te laten functioneren. Op deze wijze kan je ook tegen deze weekrol aankijken. Laat alles maar soepel verlopen in ons huisje, we zijn immers één grote familie. In onze familie opteren wij om soepel om te gaan met deze richtlijnen. Onze mensen vragen immers een gedifferentieerde aanpak. De warmte, de aandacht, de liefde staat voor de structuur. Om het met de woorden van onze stichter Petrus-Jozef Triest te zeggen: "De liefde geeft krachten die de natuur niet geven kan". We kunnen deze weekrol (structuur) wel hanteren om alles vlot te laten verlopen. De hygiëne, de orde en het vlot verloop in Huize Triest zijn ook heel belangrijk, dit als ze samen gaan met onze hoofddoelstelling en met het feit dat wij 'er zijn' voor elkaar.

De leider past zich aan

De manier van leidinggeven heeft te maken met de persoonlijkheid van de leider en wordt beïnvloed door de situatie en de mensen aan wie hij leiding geeft. Flexibiliteit is een belangrijke eigenschap. Leiderschap heeft alles met aanpassen te maken. Een goed leider zal rekening moeten houden met diegene die meer sturing nodig hebben en met anderen die meer begeleiding nodig hebben. Benedictus noemt de zin voor maat, waarbij de sterken voldoende vrijheid krijgen om zich verder te ontplooien en de zwakken voldoende steun en aanmoediging om zich te ontwikkelen.

Leidinggevenden dienen als coaches van hun medewerkers de kunst te ontwikkelen om aan iedereen de gepaste stimulans te geven en tegelijkertijd die medewerkers ertoe aan te zetten het voor elkaar op te nemen.

De familiaire sfeer mag niet verloren gaan maar moet in evenwicht gebracht worden met de technische behoeften.

Leiding geven aan een groep vrijwilligers zou ik liever omschrijven als het sturen van een groep vrijwilligers. Dit sturen vraagt enorm veel flexibiliteit. Iedere vrijwilligers heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen persoonlijkheid, zijn eigen achtergrond en zijn eigen motivatie om aan vrijwilligerswerk te doen. Dit vraagt van de verantwoordelijke heel veel aanpassingsvermogen. Rekening houden met iedereen specifiek en toch waken over de lijn, over het geheel van het project, over de doelstellingen. Vrijwilligers hebben niet altijd een zicht over het geheel van het werk. De voorbije maanden heb ik hier veel werk van gemaakt. Dagelijks trek ik zeker één uur uit om specifiek met hen op weg te gaan, om naar hen te luisteren, om hen te sturen en te betrekken bij het geheel van onze werking. Zij voelen zich op deze wijze echt betrokken en kunnen zich beter identificeren met Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor. Een duidelijke oproep: Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor, c'est nous. Ik ben ervan overtuigd dat dit een fundamentele basishouding is binnen het leidinggeven aan vrijwilligers. Als wij zorg dragen voor elkaar, kunnen wij beter zorg dragen voor onze mensen.

De ethiek van het leiderschap

Een leider moet zich altijd focussen op de mens en zich de vraag stellen of en hoe hij met zijn leiderschap het goede leven bevordert.

Bekommernis en aandacht voor het welzijn van de mens moeten prioritair zijn. Leiders moeten deugdzaam handelen. Een deugd is een waarde die men tot een persoonlijke eigenschap heeft verworven en waarmee men erin slaagt zijn eigen leven en dat van de ander beter en mooier te maken. Een goed leider moet proberen de kardinale deugden te verwerven: rechtvaardigheid, voorzichtigheid, moed en matigheid.

Ik ben ook maar een mens

Leiding geven doen wij met heel onze persoon. En als persoon hebben we sterke, maar ook zwakke kanten. Ken uzelf! Leidinggeven zal steeds moeten bouwen op die mechanismen van zelfkennis, zelfaanvaarding en zelfliefde, net zoals bij alle andere activiteiten die de mens ontwikkelt. Leiderschap vraagt juist die wondere combinatie van sterkte en zwakheid. Als leider moet men de moed hebben om de eigen zwakheid en zelfs fouten te bekennen. Niemand handelt foutloos, maar blijkbaar is er een cultuur ontstaan waarin het maken van fouten door leidinggevenden niet meer getolereerd wordt.

Humor binnen het leidinggeven is het resultaat van voldoende zelfvertrouwen gekoppeld aan een voldoende hoge dosis zelfrelativering

Met onze wortels in het christendom

Het is in het Christendom en de leer van het evangelie dat ik mijn inspiratie vind. Het is de figuur van Christus die richting geeft aan mijn denken en handelen en zo mijn manier van leiding geven bepaalt.Het dienaar zijn is dan ook een van de belangrijkste eigenschappen van het christendom en dus ook van het christelijk geïnspireerde leidinggeven. Een leider die niet dient, dient tot niets. Een christelijke leider weet zich in dienst van de anderen en in dienst van God. Ze houden de doelstellingen van de organisatie duidelijk voor ogen en gaan daarmee op een motiverende manier naar hun medewerkers toe.

Wij staan duidelijk met onze wortels in het christendom. Het evangelie is onze leiddraad binnen onze werking. Wij worden dagelijks geconfronteerd met de levende Heer. Want wie is Hij? De vluchteling die niet aanvaard wordt omdat hij kleurling is, dat kleine meisje die geen kansen krijgt omdat haar ouders kansarm zijn, die eenzame man die wat tijd vraagt. Dagelijks blijft de lijdende Christus ons oproepen om in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor tijd voor hem vrij te maken. Hij staat voor ons deur kletsnat als de dakloze, Hij vraagt voeding als de hongerige, Hij vraagt kleding aan ons als de naakte. Wij profileren ons duidelijk als een christelijk project binnen de grote familie van de Broeders van Liefde. Naar het voorbeeld van onze stichter gaan wij vandaag naar de armen van deze tijd. Ik kan mij dus volledig terug vinden in de leiderschapsfilosofie van de Broeders van Liefde die ik hierna citeer. In bijlage geef ik ook twee spiritualiteitsteksten rond Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor weer. In deze teksten zit onze christelijke grondhouding duidelijk vervat.

Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor, Juni 2005

Leiderschapsfilosofie bij de Broeders van Liefde

Als leidinggevenden bij de Broeders van Liefde engageren wij ons tot de realisatie van de missie van de Broeders van Liefde.

Hiertoe willen wij dragers zijn van christelijke waarden, begeesterde managers van onze instelling of school, inspiratoren en begeleiders binnen een lerende organisatie en coachers van onze medewerkers.

Dragers van waarden en visie

Wij zijn in ons persoonlijk en professioneel leven getuige van de boodschap die vervat ligt in het evangelie en in de missie van de Broeders van Liefde. Wij dragen deze ook uit en nemen initiatieven tot verdere integratie ervan in onze werkomgeving.

Begeesterde managers

Vanuit die inspiratie voeren we onze managementsfuncties met deskundigheid uit. Bereikbaarheid en luisterbereidheid zijn hierbij sleutelwaarden. Wij hanteren een leiderschapsstijl die zich o.a. uit in het stimuleren van elkeen om binnen zijn of haar functie verantwoordelijkheid op te nemen, het promoten van participatie, het streven naar gemeenschappelijke doelen en het nemen van beslissingen op een ethisch en christelijk verantwoorde wijze.

Inspiratoren en begeleiders binnen een lerende organisatie

Het is onze overtuiging dat onze instelling of school een dynamische organisatie in voortdurende verandering is. Met de missie en de kritische doelen als richtsnoer wordt het beleid in teamverband op een systematische manier in haalbare kernopdrachten vertaald. Wij begeleiden onze organisatie daarbij als een lerende organisatie.

Coachers van medewerkers

Wij geloven dat leiding geven in de eerste plaats dienst bewijzen is aan medewerkers, opdat zij persoonlijk en professioneel kunnen groeien en op hun beurt ten dienste kunnen staan van leerlingen, bewoners, patiënten of personen met een handicap en van collega's. We werken aan een cultuur die de individuele motivatie, de teamgeest en een authentieke werk- en leefgemeenschap bevordert.

Stafke.

Toen ik zeventien was

Stafke, een mens zoals vele mensen,
alleen en vergeten.

Heel onverwachts ontmoette ik Stafke,
toen ik zeventien was.

Te vroeg van de tram gestapt en de weg verloren.
Plots geschreeuw,
ergens in de buurt van het Rabot.

Daar lag hij,
daar lag een man die fluisterde:

Ik ben Stafke en ik heb mijn hele leven gedronken,
ik heb maar één maal in mijn leven gewerkt,
in het metaal, het enige wat ik ooit gedaan heb.

Toen blies hij zijn laatste adem uit en drukte
een klein stukje metaal in mijn hand.

Toen ik zeventien was,
ontmoette ik Stafke,
15 minuten lang.

Ik wist niet wat me overkwam.

Nu ongeveer tien jaar later,
weet ik het wel.

Dat stukje metaal,
heb ik nog, en
die man die toen 83 was,
die leeft nog,
die leeft nog in mijn hart.

Is dit niet een stukje verrijzen?

Weet dat Hij pas sterft als wij Hem vergeten zijn!

Werner Van de Weghe,
aangesloten lid Broeders van Liefde

Voortdurend geconfronteerd worden met Hem!

Het geloof is dood, er is geen plaats meer voor religie. Er is geen geloof meer aanwezig bij jongeren van deze tijd. Wij leven in een maatschappij van hollen en draven. Time is money! En toch: carriëre maken, het recht van de sterkste. En toch: meelopen in een kuddementaliteit, de grootste zijn, de beste zijn, de rijkste zijn, de slimste zijn, blijven presteren om aanzien te krijgen en zorgen dat wij het hoofd boven water houden. En toch

En toch worden wij allen voortdurend geconfronteerd met Hem. Hij blijft ons allen oproepen. In deze tijd, in deze maatschappij is Hij aanwezig als een blijvende getuigenis. Maken wij plaats voor Hem of staat Hij terug op straat zoals vele eeuwen terug? Wij kunnen onze ogen toch niet blijven sluiten. Vroeg of laat opent Hij ze toch. De kleine, eenvoudige man is terug onder ons; Hij is er altijd geweest. Hij blijft aanwezig als een ware getuigenis van de echte liefde.

De kleine man, kijk daar is Hij: de vluchteling die niet aanvaard wordt omdat hij kleurling is; het kleine meisje die geen kansen krijgt omdat haar ouders kansarm zijn; die bejaarde man die vraagt om met hem wandelen te gaan; die eenzame man of vrouw die om wat liefde en genegenheid vraagt, die hunkert om een kleine attentie; die jonge kerel die in de gevangenis zat en geen vrienden meer heeft; de clochard die nu eenmaal zo wil leven; die verslaafde man die al verschillende mislukte behandelingen achter de rug heeft; dat kindje wiens ouders gescheiden zijn; je vriend die in de put zit.

Dagelijks blijft de Lijdende Christus ons oproepen om duidelijk stelling in te nemen, om aandacht te schenken aan evangelische waarden. Een duidelijke oproep om als biddend mens aanwezig te zijn midden onder hen, midden in deze maatschappij.

Je ervaart Zijn echte Liefde. In de glimlach van die bejaarde man, in de kus van dat kleine meisje, in het dank-je-wel van die clochard, in de woorden van je vriend: We zijn er voor elkaar, in zoveel kleine en spontane dingen. Je leert nieuwe waarden ontdekken, anderen gelukkig maken en zelf gelukkig zijn.

Niemand kan deze confrontatie uit de weg gaan. Zijn oproep is duidelijk en van blijvende aard. Iedereen kan er vrij op ingaan. Eén ding is duidelijk: Hij leeft Hij leeft midden onder ons in zoveel kleine attenties!!

Betlehem, nu nog, bij ons in Gent!

Wat wordt er verwacht van vrijwilligers in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor?

1. "Er zijn" voor mensen. Tijd vrijmaken. Een groot hart hebben voor medemensen in nood. Communicatievaardig.
2. Discretie (respect voor het toevertrouwde).
3. Samen zorg dragen voor de horizontale – en de verticale dimensie van ons werk in Huize Triest en het gemeenschapshuis Tabor.
4. Meedenken rond de verdere uitbouw van onze thuis in Huize Triest en het gemeenschapshuis Tabor. Bijdrage leveren in onze zoektocht naar extra vrijwilligers en fondsen. Aanwezigheid bij ons jaarlijks groot evaluatiemoment.

Werner Van de Weghe, verantwoordelijk voor het coachen van de vrijwilligers binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor.