V.Z.W. Projecten Broeders van Liefde

HUIZE TRIEST - GEMEENSCHAPSHUIS TABOR
een thuis voor medemensen...
een hedendaags signaal om verzuring tegen te gaan... 

Broeders van Liefde
Gezondheidstraat 2 - B9000 Gent
0473 75 67 04

 Hospitaliteit/Gastvrijheid en Waardigheid

Rome, 27 mei 2010

Beminde Medebroeders en Aangesloten Leden,

Wanneer we als Broeders van Liefde nadenken over ons charisma, dan mogen we de gastvrijheid niet vergeten.  Vader Triest gaf ons als naam: “Hospitaalbroeders van de heilige Vincentius” en gaf daarmee aan dat we de armen gastvrij moesten ontvangen in de geest van Vincentius.  Bij onze naamsverandering is misschien deze hospitaliteit wat in de vergeethoek geraakt, maar het beoefenen van de gastvrijheid bleef en blijft een belangrijk onderdeel van ons charisma.  Het is daarom goed om ons eens dieper te buigen over deze gastvrijheid en ons af te vragen wat deze voor ons vandaag kan betekenen.

Niemand zal ontkennen dat het beoefenen van de gastvrijheid een belangrijk aandachtspunt was bij de eerste christenen, bij de eerste religieuze gemeenschappen en ook bij de middeleeuwse hospitaalorden die het gastvrij ontvangen van arme zieken als hun eerste doelstelling beschouwden.  Maar ook de zogenaamde moderne congregaties droegen vanaf hun aanvang de gastvrijheid hoog in hun vaandel en deze gastvrijheid werd gerealiseerd doorheen de oprichting van huizen waar zieken, bejaarden, mensen met een handicap en wezen werden opgevangen en verzorgd.

Bij een bezoek aan de Broeders van St-Jan de Deo in Zuid-Korea, die zichzelf “hospitaalbroeders” noemen, viel het me op hoe hun charisma van hospitaliteit in zowel hun communiteiten als hun apostolaatswerken echt prioriteit kreeg en overal voelbaar en tastbaar aanwezig was.  Tegelijk viel het me op hoe gelijklopend onze charisma’s waren en hoe hun gastvrijheid ook heel speciaal vertaald werd naar armen, geesteszieken, mensen met een handicap en bejaarden zonder onderkomen en bestaansmiddelen.  We kwamen er zelfs een “Huize Johannes de Deo” tegen, helemaal in lijn met ons “Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor”, ons opvangtehuis voor armen in Gent.  Wanneer bij ons de klemtoon meestal gelegd wordt op de voorkeursoptie voor de armen, welke doorheen onze gastvrijheid wordt gerealiseerd, ligt bij de Hospitaalbroeders de klemtoon op de gastvrijheid, en zullen het eveneens de armen zijn die bij voorkeur deze gastvrijheid zullen mogen genieten.  Tijdens het bezoek werd ik me nog meer bewust van de waarde van de hospitaliteit en de betekenis die het ook had wanneer Vader Triest ons eveneens “Hospitaalbroeders” noemde.  Neen, het zou verkeerd zijn deze naamgeving te vergeten; Triest had een bedoeling met deze naam en wilde dat we deze naam zouden realiseren. 

We willen u dan ook een korte reflectie aanbieden op deze wat vergeten dimensie van ons charisma en we hopen dat het een stimulans mag zijn om nog meer dan voorheen gastvrije broeders te worden, hospitaalbroeders in de volle zin van het woord.

We hopen, beminde Medebroeders en beste Aangesloten Leden, dat deze reflectie vruchtbaar mag zijn en via verschillende wegen mag gebeuren: persoonlijk, in groep, ter gelegenheid van een samenkomst als gemeenschap en uitgebreide gemeenschap met broeders en aangesloten leden. 

Broederlijk in Christus,

Broeder René Stockman, generale overste

Hospitaliteit

Waardigheid, een kijk op armoede op nieuwe leest…

Werner Van de Weghe, aangesloten lid Broeders van Liefde,
 coördinator Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor.

Foutieve beeldvorming rond armoede

‘Armoede zit hem in de geldbeugel.  Alle Roma uit Gent komen uit één dorpje in Roemenië.  Alle daklozen in Gent zijn Roma uit Oost–Europa.  Het Roma - probleem zou een Gents probleem zijn.  Er zijn diverse oproepen om kleding te verzamelen voor de armen vandaag.  De daklozen kunnen terecht in verschillende voedselpunten. Er worden nog steeds kilo’s chocolade, spaghetti, bloem, suiker en diepvriesproducten uitgedeeld aan daklozen of mensen in armoede, om niet te spreken van producten die niet meer verkoopbaar zijn en over datum zijn.’

‘Armoede zit hem veelal niet in de geldbeugel. Er zijn maar enkele families Roemeense Roma in Gent. 80 procent van de Roma komt uit Slowakije. De start van een oplossing voor de Roma-zaak ligt duidelijk in hun landen van herkomst.  Naast deze groep grote gezinnen die dakloos zijn, hebben we in Gent een grote groep Belgen, tussen de 18 en 40 jaar, die geen vaste verblijfplaats hebben. Kleding is echt geen nood op dit ogenblik. De armoedediensten en kringloopwinkels verdrinken erin. In de realiteit vinden de daklozen in Gent geen aangepaste voeding in de voedselpunten. Ze kunnen er niet of onvoldoende terecht. Mensen in armoede en ook daklozen hebben nood aan gezonde voeding, daklozen hebben nood aan hapklare, bereide voeding.’

Authentiek en eerlijk antwoord

Het is een dringende zaak geworden om de beeldvorming rond armoede bij te stellen. Dak- en thuislozen hebben niets aan een traditioneel voedselpakket, ze hebben immers geen keuken in hun rugzak. Mensen in armoede hebben 1000 dingen  niet, ze hebben één ding wel. Het recht op mens zijn, het recht op waardigheid. Een verkeerde beeldvorming treft mensen in armoede in hun waardigheid. De vraag: ‘Wat zijn de noden van  de armen vandaag?’ krijgt  best  een genuanceerd en correct antwoord.

Wie zijn de armen vandaag?

• Verslaafden, vaak na mislukte of ontgoochelende behandeling.
• Gescheiden families, eenzaamheid en verdriet, een gebroken vrouw of man.
• Ex-psychiatrische patiënten of ex-gevangenen, vaak na ontslag thuisloos.
• Mensen die arm geboren zijn en ook arm zullen sterven, de generatie-armen.
• Nieuwe armen, mensen die het goed gehad hebben, maar door levensomstandigheden nu gebroken zijn, misschien geen dak meer boven het hoofd hebben.
• Daklozen, die enkele nachten op straat rondzwierven.
• Thuislozen, eenzame mensen, één kamer van 3 op 2, geen comfort, ingesloten.
• Mensen die letterlijk op de vlucht zijn, gezinnen zonder een huis en een thuis.

We zien op het terrein een duidelijke verschuiving van eenzaam naar dakloos. We zien op het  terrein een vertienvoudiging van het aantal mensen die elke week op ons een beroep doen. Op vijf jaar tijd van 60 personen naar 600 personen die wekelijks op Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor beroep doen. Aan de grote groep daklozen kan je uiterlijk niet zien dat ze dakloos zijn. We spreken over verborgen armoede, maar nu ook over verborgen dakloosheid.

Wie zijn de daklozen?

1. Belgische mannen en vrouwen tussen de 18 en 40 jaar die in geen enkel project  op langere termijn binnen geraken om welke reden ook. Hun dakloos zijn is verborgen, je ziet het niet uiterlijk.
2. Gezinnen met heel veel kinderen, vooral uit Oost-Europa.
3. Mensen zonder papieren.
4. Belgische mannen en vrouwen die langdurig dakloos zijn. Zij kunnen hun dakloos zijn niet meer verbergen. Je ziet het uiterlijk.

De eerste en de tweede groep zijn de laatste vijf jaar in aantal sterk toegenomen. Het is onmogelijk om ‘de’ daklozen te typeren. Het gaat om een zeer gedifferentieerde groep mensen die om zeer uiteenlopende redenen  dakloos geworden is.
Het zijn enkel de twee laatste groepen die gekend zijn. Deze groepen komen op regelmatige basis aan bod binnen pers en media. De eerste groep wordt volgens ons totaal vergeten.

Armoedebestrijding op nieuwe leest

De daklozen binnen onze stad zijn volgens ons de echte armen. Op dit ogenblik komen zij  binnen de armoedediensten onvoldoende aan bod. De verschuiving van eenzaam naar dakloos is een feit. De noden van daklozen zijn anders. Indien we hier geen rekening mee houden treffen wij ook hen in hun waardigheid. Herstructurering dringt zich op.  Diensten moeten evolueren. Structuren staan ten dienste van mensen en niet omgekeerd!Het is duidelijk dat er binnen de armoedebestrijding op dit ogenblik allereerst extra aandacht moet besteed worden aan deze vergeten groep daklozen.

 * Mogen wij kerk en maatschappij oproepen om vanuit een eerlijk en authentiek antwoord op de vraag wie de armen zijn, zich duidelijk te engageren naar de vergeten groep daklozen?

* Mogen wij allen oproepen om mee te werken aan een nieuwe beeldvorming rond armoede? Armoedediensten mogen niet herdoopt worden tot containerparken, plaatsen waar eenieder zijn niet-bruikbare spullen komt dumpen. Vrijwilligerswerk is niet hetzelfde als werken in een beschutte werkplaats, daar wordt het nog al eens toe herleid.

* Mogen wij allen oproepen om mee te denken rond een structureel aanbod en een deskundige aanpak  voor deze groep?

* Mogen wij vragen om een beleid uit te stippelen dat rekening houdt met alle daklozen en niet met één groep onder hen? Het gaat om een zeer gedifferentieerde groep.

* Mogen wij het ethisch bedenkelijk vinden indien armoedediensten in zee gaan met commerciële instellingen. De armoede van mensen wordt hier gebruikt als reclamestunt!

* Mogen wij ook enkele pijnpunten opsommen en de vinger in de wonde leggen?

1. Wij vragen om in deze groep meer te investeren zodat een structurele aanpak mogelijk wordt. Het is niet voldoende juist genoeg te investeren om de naam van de dienst in leven te houden. Een dienst of structuur is geen doel op zich maar een middel om de waardigheid van mensen te proberen garanderen.
2. Wij blijven oproepen om voor deze groep gezonde voeding te voorzien in de vorm van hapklare maaltijden. Dagelijks komen er bij ons daklozen met diepgevroren voeding aankloppen met de vraag hun voeding te ontvriezen. Er is gewoon geen aangepaste voeding voor dak- en thuislozen.
3. Er zijn nog steeds onvoldoende plaatsen om op een menswaardige wijze de nacht door te brengen. Er zijn onvoldoende douchemogelijkheden.

Nood aan deskundigheid

Vanuit het recht op waardigheid, vinden wij dat daklozen het recht hebben om goed verzorgd te worden. Er is meer nodig dan een goed hart en een plaats op zolder. De verborgen dak- en thuislozen zijn ook niet gebaat met kleding alleen. We moeten stoppen met blinde oproepen tot  extra solidariteit. Armoedediensten moeten structureel te werk gaan, anders schieten zij hun doel voorbij. Soms is het beter om dingen niet aan te bieden dan ze verkeerd te doen. Mogen wij oproepen om bloedarmoede te knippen, zeker binnen het gestructureerd vrijwilligerswerk.De conclusie is hard en helder: iedere vorm van liefdadigheid die – minstens bij de organisatoren van de hulp – niet stoelt op deskundigheid dreigt zijn doel te missen. De armoedebestrijding moet zowel vanuit  de overheid als vanuit de private initiatieven op een nieuwe leest worden geschoeid. Daarbij moet veel meer worden geïnvesteerd in de armen van vandaag, de daklozen. Er moet veel meer worden geïnvesteerd in vorming, opleiding en het deskundig coachen van vrijwilligers. Een vernieuwd vrijwilligersmanagement dringt zich op.  Met andere woorden, investeren in mensen en niet alleen in structuren, dit met één doel voor ogen: ‘Het respecteren van de waardigheid van alle mensen, specifiek de armen en daklozen.’  Alleen op die manier kan één van de ergste maatschappelijke abcessen op een efficiënte manier worden bestreden.

Hospitaliteit en waardigheid, hand in hand…

Als Broeders van Liefde proberen wij de gastvrijheid of hospitaliteit binnen Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor verder te ontwikkelen vanuit de volgende doelstellingen: Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor, een thuis voor zij die er één missen, een hedendaags signaal tegen verzuring... In alles wat we 'doen', proberen wij er op de eerste plaats te 'zijn'....

1. Met de mensen die in het inloopcentrum te gast zijn, de daklozen uit de acute nachtopvang, de bewoners van ons gemeenschapshuis, met onze medewerkers en sympathisanten willen we een authentieke leef- en werkgemeenschap uitbouwen. Een echte thuis voor zij die er één missen...
2. We zijn geen winstgevend project en proberen waar het kan in eigen onderhoud te voorzien. We creëren ruimte tot vrijwillig engagement en willen op die manier de verpletterende kracht van de uitsluiting van de arbeidsmarkt trotseren door onze mensen en vrijwilligers te laten participeren binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor.
3. Het ondersteunen van onze mensen leert hen op eigen benen staan.
4. Kansarme ouders willen wij begeleiden in de opvoeding van hun kinderen.  
5. Integratie van vluchtelingen binnen de wereld van de kansarmen. We proberen waarlijk een hedendaags signaal tegen verzuring te zijn.
6. Jongeren uit de eerste wereld in contact brengen met onze mensen uit de vierde wereld. We willen tevens jonge mensen laten kennis maken met onze spiritualiteit. Binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor klopt het hart van de stichter van de Broeders van Liefde.
7. Meewerken aan juistere beeldvorming, spreekbuis  zijn voor hen die op ons beroep doen, vinger durven in de wonde leggen.

Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor, een kleinschalig familiaal project in het hart van de spiritualiteit van Petrus- Jozef Triest binnen de congregatie Broeders van Liefde

Van september tot en met juni bieden wij:

1. Acute Nachtopvang op maandag-, dinsdag-, woensdag- en donderdag  nacht van 21u tot 9u, de eerste vier weekends na 1 januari ook op vrijdag-, zaterdag- en zondagnacht.

2. Begeleid wonen naar vluchtelingengezinnen met en zonder papieren.

3. Inloopcentrum van maandag tot en met vrijdag van 9u tot 16u: Sociaal eethuis van 9u tot 14u, ontmoetingsruimte van 12u tot 16u.

4.Gemeenschapsgebed en - maaltijd: Op vrijdag om 18u tot 20u. Telkens op uitnodiging!!

 Tijdens juli en augustus:

Begeleid wonen.