V.Z.W. Projecten Broeders van Liefde
|  |
445-3546791-50
|
|||||||||
|
|
Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor naar de toekomst toe..., klik hier ...
|
||||||||
  |
Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor is gegroeid uit de communiteit Heilige Engelen verbonden aan het. Dr. Guislainziekenhuis. Dagelijks kwamen daklozen en armen aan de deur van de gemeenschap kloppen, vragend om geld en eten. Maar misschien zochten ze iets meer? Een stoel om even op te rusten, een tafel om de voeten onder te schuiven, een medemens die tijd maakt om naar hen te luisteren. Broeder Godfried Bekaert en Broeder Clariet Lippens waren getroffen door deze nieuwe noden en starten vanuit de congregatie met de oprichting van Huize Triest. Het huis opende officieel haar deuren in september 1986. In diezelfde geest staat de deur van Huize Triest open van 9u tot 16u30. Het sociaal eethuis is open van 9u tot 14u. Van 14u to 16u30 bieden we in ons namiddagconcept ontspannende activiteiten aan. Een koffiehuis waar iedereen welkom is. Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor wordt gedragen door broeders, aangesloten leden en vele vrijwillig helpende handen. Broeder Godfried Bekaert werd regionale overste over de indische regio en Werner Van de Weghe, aangesloten lid bij de Broeders van Liefde (Sint-Vincentius regio), gehuwd en vader van vier kinderen, volgde hem op als coördinator van Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor.
Sinds 22 september 1986 kunnen we dankzij vele vrijwillige helpende handen onze deur letterlijk en figuurlijk openstellen. Naastenliefde is meer dan geven aan de ander. Hier biedt de leefregel van de congregatie ons een richting aan: Je enige bezit is de Heer, die voortdurend om bekering vraagt. Wanneer je jezelf arm maakt door je te geven, zal de rijkdom van Christus je aandeel worden, een schat die niemand je ontneemt. Op 18 december 2004 werd Huize Triest geherstructureerd en kreeg de naam Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor. Vanuit een authentiek en eerlijk antwoord op de volgende vragen: "Wat zijn de noden van vandaag? en Wat kunnen wij als vrijwilligersploeg aan?", werd de huidige werking op kaart gezet.
Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor is geen triestig huis. Wij willen een blij huis zijn, een huis waar mensen zich tenvolle mens kunnen voelen. Triest is de familienaam van Kannunik Petrus-Jozef Triest, de stichter van de Zusters van Liefde, de Broeders van Liefde en de Zusters Kindsheid Jesu. Hij werd geboren in Brussel op 31 augustus 1760 als negende kind. Hij werd priester in een felbewogen tijd en heeft aan onvermogenden, geringen en marginalen zijn leven tot de laatste dag gewijd. Hij wou dat zijn werk ook na zijn dood door zusters en broeders zou worden voortgezet. In hen die hij gesticht heeft blijft hij groot! Op 24 juni 1836 overleed Petrus-Jozef Triest met de woorden Geef en u zal gegeven worden op zijn lippen. Wij zijn fier dat ons huis zijn naam mag dragen.
Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor is een intitiatief in het hart van de congregatie van de Broeders van Liefde en behoort tot de vzw Projecten Broeders van Liefde.
 |
Vooraleer we dagelijks aan ons werk beginnen, bidden we samen met alle medewerkers in onze bidplaats. Vele van onze mensen die we mogen ontmoeten, gaan door de knieën van miserie en ellende. Wij willen ook door de knieën gaan om voor hen te bidden. Eerst liefde krijgen, dan pas kunnen we liefde doorgeven. Ons leven wordt dan ook in Zijn handen gelegd, samen met dat van onze broers en zussen die dagelijks op ons rekenen.
Wie mogen wij nu zo verwelkomen?
- Verslaafden, vaak na mislukte of ontgoochelende behandeling.
- Daklozen, die enkele nachten op straat rondzwierven.
- Thuislozen, eenzame mensen, één kamer van 3 op 2, geen comfort, ingesloten.
- Gescheiden families, eenzaamheid en verdriet, een gebroken vrouw of man.
- Ex-psychiatrische patiënten of ex-gevangenen, vaak na ontslag thuisloos.
- Mensen die arm geboren zijn en ook arm zullen sterven, de generatie-armen.
- Mensen die letterlijk op de vlucht zijn, gezinnen zonder een huis en een thuis.
- Nieuwe armen, mensen die het goed gehad hebben, maar door levensomstandigheden nu gebroken zijn, misschien geen dak meer boven het hoofd hebben.
Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor kan door de hulp van een kleine 40 vrijwilligers dagelijks 60 mensen ontvangen in het sociaal eethuis. Vanaf negen uur zijn mensen welkom voor een gezellige babbel en een drankje. (€ 0.30) Mensen kunnen participeren aan onze gemeenschappelijke gebedsmomenten. Om 12.10 kunnen mensen een warme maaltijd genieten (€ 2). Tot twee uur fungeert Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor als een gezellig koffiehuis waar iedereen welkom is. Iedereen kan participeren aan de praktische organisatie van afwas tot opkuis. Wij proberen echt een hechte familie te vormen. Mensen die het wensen kunnen soms ook een maaltijd meenemen naar huis. (€ 2.5) Meeneemsoep aan (€ 0.50). Op maandag-,dinsdag- ,donderdag-, en vrijdagnamiddag bieden wij een ontspannende, bezinnende of creatieve activiteit aan. Dit van 14u30 tot 16u30. Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor fungeert als inloophuis van 9u tot 12u en van 14u tot 16u30. Tussen 12u en 14u zijn enkel zij die blijven eten aanwezig.
 |
Het gemeenschapshuis Tabor is een wezenlijk onderdeel van Huize Triest. Hier richten wij ons naar vluchtelingen. In Tabor hebben we plaats voor tien mensen. We hebben hier vier entiteiten. Een vorm van begeleid wonen voor mensen op de vlucht.
In de acute nachtopvang kunnen elf mensen overnachten. We richten ons hier naar de echte daklozen. Van 20u tot 8u! Een vorm van crisisopvang! Binnen onze werking kiezen wij bewust voor kleinschaligheid, alle klemtoon ligt op het samen familie vormen. Mens voor de mensen zijn!
We zijn er ons van bewust dat nog heel veel mensen binnen onze gestructureerde zorgverlening niet aan bod komen, ondanks het feit dat ze echt in nood zijn. Voor hen is de weg die naar een instelling leidt te lang en de drempel zeker veel te hoog… Maar ze missen misschien een veilige haven waar ze nu en dan terecht kunnen.
Samen met alle medewerkers wordt er in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor een echte thuis opgebouwd. Zo kunnen wij ervaren dat gratis dienst verlenen de vraag naar verdienen overbodig maakt, wanner je in de ogen van je arme medemensen liefde en dankbaarheid moogt ervaren. Wij willen meer zijn dan vrienden, we willen een echte familie zijn, broers en zussen van elkaar. Moeten wij elkaar echt willen veranderen? Het is een even mooie uitdaging om elkaar te leren aanvaarden zoals we allen zijn.
  |
Zonder veel woorden proberen wij te getuigen dat menselijke talenten als macht en hebzucht de mens niet altijd even gelukkig maken, maar de mens soms levend laten sterven. Wij willen het hart van deze mensen raken en wij geloven dat liefde, geduld, goedheid, gerechtigheid en zachtheid blijvende vruchten zijn van de Geest, die het gebroken hart van de mens kunnen raken.
Naast vele therapieën blijft de therapie van het hart de belangrijkste om mensen in hun nood nabij te zijn, en zo levende stervende mensen, weer levende gelukkige mensen te laten worden. We moeten hen proberen te begrijpen en hen bijstaan in hun primaire behoeften, die elke mens nodig heeft: voeding, kleding, huisvesting, gezondheid, maar vooral liefde en begrip.
Mensen die zowel op financieel, cultureel, sociaal en op godsdienstig vlak vergeten zijn of geen stem meer hebben in de maatschappij, misschien zijn het buren:
Broer, ik zie het niet meer zitten, heeft alles nog zin, ik verdrink toch alles.
Broer, mag ik een douche nemen, 't is zo lang geleden.
Broer, ik heb honger, stuur me niet door, mijn laatste centen zijn er door en ik moet nog wachten tot de dertigste.
Broer, ik zit met mijn kinderen op straat en het wordt zo koud.
Dikwijls mogen wij het horen: Waarom leven wij nog? Vele jonge mensen stellen ons die vraag. De ergste ziekte van de tijd, hun eenzaamheid, overvalt hen..
Huize Triest kent geen luxe, maar voor velen mag het een thuis zijn, onze huisbezoeken getuigen dat velen het minder goed hebben en pover leven, soms op de rand van het onbewoonbare, het onmenselijke.
Tijdens de maaltijden denken wij vaak: met wie zitten wij hier nu samen: zondaars, dronkaards, ex-gevangenen, armen, vluchtelingen; maar het doet ons ook denken aan het feestmaal uit het evangelie, de genodigden konden niet komen, maar de armen en kleinen waren welkom en maakte Hij groot.
Wij willen echt en eerlijk met hen een gemeenschap opbouwen. Laat ons even kijken naar de parabel van de verloren zoon, laat er ons onmiddellijk één bijmaken die van de verloren dochter, want die ontmoeten wij ook vaak in ons huis.
Vrienden, laat ons niet oordelen noch veroordelen. Want wie zijn wij? De jongste zoon, die alles verkwist en om hulp komt vragen of de oudste zoon die blijft oordelen.
Samen durven stelling innemen en kiezen in alle vrijheid om te strijden tegen armoede, onderdrukking, racisme, vooroordelen en durven opkomen voor de rechten van de zwakken, in het bijzonder de kansarmen en vluchtelingen.
Wij proberen onze vrijheid te gebruiken om op te komen tegen het onrecht door op te komen voor het recht, dit betekent voor ons een blijvende uitdaging. Want hoe vaak mogen we het niet horen: Het zijn luiaards, doch door hun arm-zijn krijgen zij geen kansen. Ze kunnen niet wonen, doch door hun arm-zijn kunnen ze niets beters huren. Sociale ontreddering, doch door hun arm-zijn kregen ze geen levenskansen. Weeral ziek, doch door hun arm-zijn kunnen zij zichzelf niet verzorgen.
Naar onze broers en zussen willen wij ook zo anoniem mogelijk leven, geen dossiers en geen ondervragingen; wij willen ze er geen ontgoocheling bijgeven. Het vraagt reeds veel om de stap te zetten naar ons armentehuis; vandaar staat onze deur letterlijk en figuurlijk open. Het schaamtegevoel is groot en ze weten dat wij ze vaak beschuldigen met de vaak gehoorde, onterechte opmerking: Het is hun eigen fout.
Vele pastorijen, communiteiten of sociale diensten krijgen bijna dagelijks bedelaars aan de deur, vragend om geld en eten. Maar misschien zoeken ze iets meer? Heel dikwijls wordt de plastiek-zak-therapie toegepast. Na wat wachten ontvangen ze dan meestal een plastieken zakje met wat brood en kaas.
Voedsel bedelen, kleding bedelen is van kapitaal belang. Eén dag per week is er voedselbedeling in Huize Triest, meestal de vrijdag. Doch wil Huize Triest méér zijn. We zijn niet op de eerste plaats een goedkoop eethuis, wij willen voor de eenzamen, de daklozen, de mensen arm aan kansen, een gesprekspartner zijn. Onze hoofddoelstelling is dus een thuis creëeren voor mensen in nood, een zonhuis, een blij huis. Wij willen aandacht schenken aan hen die een vraag stellen, een bede uiten, honger hebben naar voedsel en attentie. Als één hechte familie wordt iedereen opgeroepen om mee te bouwen aan een positieve sfeer in het huis.
Wij weten dat voedsel en kleding bedelen noodzakelijk is. Toch durven wij ons de vraag stellen of dit niet een stukje het bedelen in stand houden is. Wij kunnen altijd maar geven en geven. Verandert er zo iets aan de probleemsituatie waar mensen mee te kampen hebben? Vanuit deze visie motiveren wij het feit dat wij aan niemand geld geven. Hierdoor voelen wij ons vrij tegenover de mensen, en hoeven zij zich ook nooit zorgen te maken omdat ze bij ons zouden schulden hebben.
Enkele getuigenissen
"Ik ben Stefaan, geboren in Gent, misschien een buurman, 26 jaar, sinds mijn 18 jaar alleenwonende, omdat het thuis moeilijk was met vader, moeder was lief."
"Toen ik 20 was ging ik samenwonen, na twee jaar stuurde zij mij wandelen, nu sta ik er alleen voor. Mijn kindje Sofie wordt morgen vier jaar, maar ik zie haar weinig, ze is geplaatst."
"Ik ben Luc, 32 jaar, ik had een eigen bedrijf opgestart. Ik was slager van beroep, maar mijn zaak ging teloor toen mijn vrouw mij verliet. Nauwelijks besef ik nog dat ik leef. Weinig mensen kijken nog naar mij. Ik leerde leven met weinig geld, weinig voeding en gekregen kleding. Ik ben nu dakloos, mis liefde en genegenheid. Vaak stel ik me de vraag, waarom leef ik nog? Waarom heb ik dat verdiend?"
"Ik was een slechte vader, zeggen ze, juist zoals mijn eigen vader die dronk. Nu ben ik drie jaar op de sukkel. Ik doorkruiste vele wegen: drie maanden gevangenis, zes maanden psychiatrie, verschillende onthaaltehuizen, en nu zit ik terug op straat. Waarom heeft het leven nog zin?"
" Ik ben Milan, 43 jaar, van Slovaakse afkomst, ik ben papa van zeven kindjes, samen met mijn kinderen en vrouw sta ik op straat, we leven in kraakpanden tussen ratten en ongedierte, hebben jullie aub geen bed voor deze nacht, mijn kinderen zijn onderkoeld en hebben honger, ik weet echt niet wat ik moet doen..."
" Ik ben Katrijn, 24 jaar, afkomstig uit Aalst, mijn kindje Anais is 2 maanden, via de politie vond ik Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor, ik ben een slachtoffer van gezinsgeweld, kan ik samen met mijn kindje enkele nachten bij jullie verblijven."
"Ik ben Guido, 57 jaar, het enige wat ik heb is mijn hond, ik weet dat ik niet binnen kan met hem in jullie sociaal eethuis, mag ik wel om wat voeding komen, ik sta er alleen voor, mag ik toch een beetje bij jullie thuis komen..."
"Ik ben Irene, mijn man is ziek, we leven met weinig geld, het is kil en koud in ons huis, mogen wij bij jullie thuis zijn, Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor is mijn tweede thuis geworden, hier leerde ik inzien dat mensen van vreemde origine ook mensen zijn zoals wij, wij delen in dezelfde miserie, samen thuis zijn leert ons samen leven..."
  |
Zo mogen wij vaak broers en zusters ontmoeten, het ergste wat je kan overkomen, is zelfs geen dak meer boven het hoofd hebben, levend sterven, nergens meer meetellen.
Liefde op afstand is gemakkelijk, maar misschien zijn het buren, die op ons rekenen en hulp van ons verwachten.
Vriend, stuur me niet buiten, ik weet niet waarheen, zelfs een hond slaapt nog niet op straat.
Het maakt ons altijd gelukkig om een verloren zus of broer te mogen ontvangen of terug te zien, ook al is hij vuil, ongeschoren, riekend, slordig gekleed, eet hij zeer veel (misschien eerste maaltijd sinds enkele dagen); maar het is een zus, het is een broer
Staat Christus niet zelf voor onze deur of moet hij clochard blijven zoals in Betlehem, er was ook daar nergens plaats voor Hem?
Vinden wij het normaal of gewoon dat onze broers en zussen levend sterven op straat? Of kan de straat een huis of een thuis zijn voor zoveel mensen?
Ons klein huisje dat gelegen is tegen het Guislainziekenhuis te Gent (Gezondheidstraat 2), wil verder een antwoord zijn voor vele mensen die we dagelijks ontmoeten. Samen met alle medewerkers blijft het een uitdaging en uitnodiging en dit met het diepe besef dat de armen ons het evangelie brengen en leren, want armen kunnen wij maar helpen door ze te begrijpen, te vergeven en met hen alles te delen.
Wat wij tot hier gegeven hebben, is een zeer beknopt overzicht van wat naastenliefde kan zijn. Voor dit alles wordt gerekend op de Goddelijke voorzienigheid. Enkele de waarneembare aspecten kunnen wij duiden, maar wat het allemaal betekent voor de vele duizenden mensen die Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor de voorbije jaren leerden kennen, dit is echter niet onder woorden te brengen. De morele steun, de hoopgevende woorden, het aanvaard zijn als mens; dat en nog veel meer heeft soms wonderen verricht.
In de kracht van de Heer doen we het allen samen, met vreugde en liefde. En deze diepe blijheid willen we uiteindelijk doorgeven aan onze broers en zussen die voor het leven soms ver van het echte geluk verstoten zijn.
Wij denken dat wij gewoon de waarde van alle mensen moeten erkennen, ook die van de kleine verstoten mensen, de armen, gehandicapten, zieken en vluchtelingen. We moeten gewoon duidelijk stelling innemen tegen onrecht en tegen racisme en blijven getuigen dat slogans als eigen volk eerst onzin zijn.
Het valt ons sterk op dat we nog voortdurend geconfronteerd worden met Jezus de Christus. Het is voor ons een steun en kracht, dagelijks Christus in ons buurthuis te mogen verwelkomen en Hem te mogen ontvangen.
Hij staat voor ons, kletsnat, als de dakloze.
Hij zit aan tafel, als de hongerige.
Hij spreekt ons aan om kleding, als de naakte.
Hij vraagt liefde en begrip van ons als de ontheemde.
Eigenlijk is het altijd Kerstmis bij ons, Zijn kribbe, het wiegje staat praktisch altijd in ons huis. Thuis te weinig plaats, moeilijke levensomstandigheden, vaak koud, dikwijls ziek.
Maar het is niet Betlehem, nee het is Gent vandaag!!
Werner Van de Weghe, coördinator Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor
2007
200 jaar Broeders Van Liefde...
20 jaar Huize Triest...
2 jaar gemeenschapshuis Tabor...
10 jaar gehuwd...
Petrus-Jozef Triest en het ontstaan van de Broeders van Liefde...
Op 28 december 1807 werden de Broeders van Liefde door Petrus-Jozef Triest in Gent gesticht.
Kanunnik Petrus-Jozef Triest werd geboren in Brussel op 31 augustus 1760 als negende kind. Hij werd priester in een felbewogen tijd en heeft aan onvermogenden, geringen en marginalen zijn leven tot de laatste dag gewijd. Petrus-Jozef Triest werd getroffen door de noden van zijn tijd. Er was toen enkel onderwijs voor kinderen van zeer rijke mensen, de gehandicapten en de psychiatrisch patiënten werden opgesloten en vastgeketend in de kerkers van het Gerard Duivelsteen te Gent. Triest zocht en vond vrijwilligers om deze mensen te verzorgen of aan arme kinderen onderwijs te verschaffen. Samen met Dr. Jozef Guislain stichtte hij het Guislainziekenhuis. Hij stichtte vier religieuze congregaties die zich gingen inzetten voor de noden in die tijd. Hij wou dat zijn werk ook na zijn dood door zusters en broeders die hij voorging bestendigd zou worden en niet verloren zou gaan. In hen die hij gesticht heeft, blijft hij groot! Op 24 juni 1836 overleed Petrus-Jozef Triest met de woorden "Date et dabitur vobis", "Geef en u zal gegeven worden" op zijn lippen.
Tot op de dag van vandaag ontwikkelen de Broeders van Liefde een cultuur van de caritas, dit wereldwijd. De Broeders van Liefde werden een congregatie van Pauselijk recht en verspreiden de spiritualiteit van Triest vanuit Gent over alle continenten in meer dan 25 landen. Naast de traditionele sectoren als onderwijs, gehandicaptenzorg en psychiatrie ontwikkelde zich ook in verschillende projecten de specifieke aandacht voor de noden van deze tijd en cultuur. We mogen vandaag de internationale dimensie van de congregatie ervaren als een grote kracht van samenhorigheid. Deze dimensie is sterk gemeenschapsvormend. De keuze voor de ‘allerarmsten eerst' stijgt uit boven de tijd maar ook boven de cultuur.
Op 11 januari 2002 werd de grote familie van de Broeders van Liefde uitgebreid. Naast de religieuzen telt de congregatie nu ook aangesloten leden. Aangesloten leden zijn leden van de congregatie van de Broeders van Liefde, maar zijn geen religieuzen. Het zijn mensen die vanuit hun eigen levensstatus willen aansluiten bij de Broeders van Liefde. Sommigen van hen zijn concreet aangesloten bij een bepaalde kloostergemeenschap. Zij leggen de belofte af om in hun leven en werken te delen in de spiritualiteit van de Broeders van Liefde.
In 2007 zal de congregatie van de Broeders van Liefde herdenken dat ze 200 jaar geleden werd opgericht om zorgend in het leven te staan van mensen in nood en dat als godgewijden te beleven. Na 200 jaar is het charisma dat door Triest aan ons werd geschonken, zuiver bewaard. De geschiedenis van een congregatie is de geschiedenis van een groep mensen. Het is hun verhaal van de zorg, van het onderwijs en van de bekommernis om de allerarmsten die mensen aan ontelbaren hebben gegeven en nog altijd geven. Het verhaal van de congregatie van de Broeders van Liefde wordt verder geschreven in vele landen en culturen, ook bij ons...
Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor, een thuis voor medemensen...
Huize Triest is gegroeid uit de communiteit Heilige Engelen, verbonden aan het Dr.Guislainziekenhuis. Dagelijks kwamen daklozen en armen aan de deur van de gemeenschap kloppen, vragend om geld en eten. Maar misschien zochten ze iets meer? Een stoel om even op te rusten, een tafel om de voeten onder te schuiven, een medemens die tijd maakt om naar hen te luisteren. Broeder Godfried Bekaert en Broeder Clariet lippens waren getroffen door deze nieuwe noden en startten vanuit de congregatie met de oprichting van Huize Triest. Het huis opende officieel de deuren op 22 september 1986. In dezelfde geest staat tot op vandaag de deur van Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor open van 9u tot 16u30 en van 20u tot 9u. Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor wordt gedragen door broeders, aangesloten leden, medewerkers en vele vrijwillig helpende handen. Wij proberen er voor te zorgen dat wij de allerarmsten onder ons bereiken, dat wij voor hen een echte thuis kunnen creeëren. Hiervoor is het belangrijk dat wij niet gaan vastroesten in een structuur, maar de structuur gaan afstemmen op de noden rondom ons, in onze stad Gent, vandaag. Naast de eenzaamheid, naast de daklozen hebben we in Gent de laatste drie jaar te maken met mensen die letterlijk op de vlucht zijn, gezinnen zonder huis en thuis, gezinnen die honger hebben, zonder een minimuminkomen. Zo ontstond binnen het project Huize Triest, het gemeenschapshuis Tabor. Op 18 december 2004 ging de deur van het gemeenschapshuis Tabor open. Tot op heden hebben hier een vijftigtal mensen gewoond. Tabor kan je omschrijven als een vorm van begeleid wonen binnen het project Huize Triest.
In alles wat we "doen" in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor proberen wij er te "zijn" voor medemensen. Om het met de woorden van Petrus-Jozef Triest te zeggen: "De L(l)iefde geeft krachten die de natuur niet geven kan". We zijn geen ziekenhuis of therapeutische instelling, wij willen een "thuis" zijn voor medemensen. Het is enkel de therapie van de liefde die je bij ons kan vinden... Het verhaal van Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor wordt verder geschreven vanuit de volgende doelstellingen.
1. Met de mensen die in het sociaal eethuis te gast zijn, de daklozen uit de nachtopvang, de bewoners van ons gemeenschapshuis Tabor, met onze medewerkers en sympathisanten willen we een authentieke leef- en werkgemeenschap uitbouwen. Een echte thuis voor zij die er één missen...
2. We zijn geen winstgevend project en proberen waar het kan in eigen onderhoud te voorzien. We creëren ruimte tot vrijwillig engagement en willen op die manier de verpletterende kracht van de uitsluiting van de arbeidsmarkt trotseren door onze mensen en vrijwilligers te laten participeren binnen Huize Triest.
3. Het ondersteunen van onze mensen leert hen op eigen benen staan.
4. De kinderen uit kansarme gezinnen willen we mee begeleiden in hun opvoeding.
5. Integratie van vluchtelingen binnen de wereld van de kansarmen.
6. Jongeren uit de eerste wereld in contact brengen met onze mensen uit de vierde wereld. We willen tevens jonge mensen laten kennis maken met onze spiritualiteit. Binnen Huize Triest klopt het hart van de stichter van onze congregatie: "Petrus-Jozef Triest".
10 jaar gehuwd...
Op 22 maart 1997 huwden Ruth en ik in de Brugsepoort te Gent. Wij kozen er heel bewust voor om ons te vestigen in deze buurt, dicht bij Huize Triest. Op onze huwelijksdag spraken wij naast onze keuze voor elkaar en de keuze om onze kinderen christelijk op te voeden, ook de keuze uit voor de armen rondom ons. Deze keuze bracht ons bij de Broeders van Liefde. Als aangesloten leden bij de Broeders van Liefde voelen wij ons als gezin echt gedragen binnen de gemeenschap. Een gemeenschap die zorg draagt voor de allerarmsten eerst. Deze spiritualiteit is voor ons als gezin heel belangrijk. Wij kiezen ervoor om dit aspect te betrekken in de opvoeding van onze kinderen. Concreet zijn wij aangesloten bij de internationale noviciaatsgemeenschap te Maria-Aalter. De keuze voor de allerarmsten eerst is vandaag de dag niet altijd vanzelfsprekend of gemakkelijk. Vandaar ervaren wij het als een steun om mee gedragen te worden door de grote familie Broeders van Liefde.
Samen met Arthur, Jakob, Marthe en Nadine schrijven Ruth en ik ons verhaal verder binnen de congregatie van de Broeders van Liefde.
Werner Van de Weghe, aangesloten lid Broeders van Liefde
© Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor