Een eigen identiteit

'Onze christelijke identiteit zit hem in onze keuze voor de allerarmsten, ondanks alles, onze bewuste keuze om zelf kerk aan de rand te zijn. Dit zal een proces van vallen en opstaan worden, wetende dat de plaats van de K(k)erk niet alleen bovenaan de berg zal zijn.'

De L(l)iefde geeft krachten die de natuur niet geven kan... Petrus Jozef Triest Beste vrijwilligers van Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor, de straat zal meestal lang zijn, de trappen steil en de armen wel eens ondankbaar. Jullie zullen gauw inzien dat de naastenliefde een veel zwaarder last is om te dragen dan het sociaal eethuis, namiddagactiviteiten of acute nachtopvang. Maar lieve mensen, hou jullie zachtheid en vooral jullie glimlach. Het komt er niet op aan om die maaltijd gestructureerd te geven of om dat bed te geven, dat kunnen de rijken even goed en misschien nog beter. Maar jullie vrijwilligers van Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor, jullie willen er ‘zijn’ voor de mensen, jullie willen kleine dienaren van de armen zijn. Zij zijn jullie meesters die soms heel veeleisend kunnen zijn. Dan zal je hier dagelijks ondervinden. Hoe afstotelijk en vuil ze ook zijn, hoe onrechtvaardig en grof, hoe dwaas en onredelijk, hoe meer liefde je hen zult moeten geven. Het is slechts om de liefde, alleen om de liefde dat de armen het je zullen vergeven dat je ze een maaltijd of een bed geeft, ja alleen om die l(L)iefde. Naar Vincentius...     “ Zonder ons lijden zou ons werk gewoon sociaal werk zijn, heel goed en nuttig, maar het zou niet het werk van Jezus Christus zijn, geen deel uitmaken van de verlossing. Jezus wilde ons helpen door te delen in ons leven, onze eenzaamheid, onze zielenstrijd en dood. Alles wat Hij op Zich heeft genomen en in de donkerste nacht heeft gedragen. Alleen door één te zijn met ons heeft Hij ons verlost. Wij mogen hetzelfde doen: alle troosteloosheid van armen mensen, niet alleen hun materiële armoede maar ook hun geestelijke behoefte moet verlost worden en wij moeten daar ons deel in hebben. Laat ons delen in het lijden van onze armen want alleen door één met hen te zijn, kunnen wij hen verlossen, dat wil zeggen, God in hun leven brengen en hen naar God brengen.” Moeder Teresa

  Op zoek naar een christelijke identiteit binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor, met vallen en opstaan, een waarlijk Tabor - Gebeuren.                                                   

Inleiding

Binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor werden op verschillende vergaderingen met onze vrijwilligers vragen gesteld naar onze christelijke identiteit. De vrijwilligers worden opgeroepen om binnen onze werking zorg te dragen voor de horizontale - en de verticale dimensie van ons werk in onze thuis ‘Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor'. Wat houdt deze verticale dimensie in? Wat maakt onze thuis tot een christelijk thuis? Deze paper is het resultaat van ons samen denken, samen reflecteren rond deze vragen. Je kan dit schrijven lezen als een poging om één van onze doelstellingen verder uit te diepen. Het is geen theoretische bezinning. Onze christelijke identiteit maakt ons tot wat we zijn, elke dag opnieuw. Vanuit een hedendaagse realiteit, vanuit een hedendaagse kijk op armoede, mens onder de mensen zijn, herder als God, trooster voor groot en klein zo lief als God.

Een eigen identiteit:

We kiezen ervoor een huis met lage drempel te zijn. Geen dossiers en verplichte ondervragingen. Dit houdt onder andere in dat het project niet gesubsidieerd wordt.

Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor omvat een inloopcentrum (9u - 16u) met een sociaal eethuis voor 80 mensen, heeft een kleinschalige verblijfsfunctie (vorm van begeleid wonen naar vluchtelingen ‘20 personen' en acute nachtopvang ‘16 personen') en biedt tal van activiteiten. O.a.  huisbezoeken, wandelingen, uitstappen en feesten. Tevens hebben we elke namiddag ons broodjespunt. Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor is een kleinschalig project met een familiaal karakter, een plaats waar mensen mens voor mensen mogen zijn. Heel wat mensen komen binnen de gestructureerde zorgverlening niet aan bod. Voor hen is de weg naar de instelling te lang en de drempel te hoog.

Armoede is vaak een onzichtbaar en moeilijk beschrijfbaar fenomeen. We kunnen het erover eens zijn dat armoede bestaat, ook al wordt ze niet gezien en is ze moeilijk te definiëren. De vraag van onze mensen kan omschreven worden: Aanvaard ons zoals we zijn, zodat we uit de ontmoeting de kracht putten om opnieuw met onze mogelijkheden en beperkingen te kunnen functioneren binnen de maatschappij.

Doelen van Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor:

1. Met de mensen die in het sociaal eethuis te gast zijn, de daklozen uit de nachtopvang, de bewoners van ons gemeenschapshuis Tabor, met onze medewerkers en sympathisanten willen we een authentieke leef- en werkgemeenschap uitbouwen. Een echte thuis voor hen die er één missen...
2. We zijn geen winstgevend project en proberen waar het kan in eigen onderhoud te voorzien. We creëren ruimte tot vrijwillig engagement en willen op die manier de verpletterende kracht van de uitsluiting van de arbeidsmarkt trotseren door onze mensen en vrijwilligers te laten participeren binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor.
3. Het ondersteunen van onze mensen leert hen op eigen benen staan.
4. De ouders met kinderen uit kansarme gezinnen willen we mee begeleiden in de opvoeding van hun kinderen.
5. Integratie van vluchtelingen binnen de wereld van de kansarmen.
6. Jongeren uit de eerste wereld in contact brengen met onze mensen uit de vierde wereld. We willen tevens jonge mensen laten kennis maken met onze spiritualiteit. Binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor klopt het hart van de stichter van onze congregatie: "Petrus-Jozef Triest".
7. Meewerken aan een juistere beeldvorming rond armoede, vinger op de wonde durven leggen.

In Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor leven en werken we vanuit de visie dat elke mens recht heeft op respect en op een menswaardig leven.

Dit uitgangspunt heeft als direct gevolg dat de geboden hulp niet betuttelend mag zijn maar gericht op het creëren van betere levensperspectieven voor de mens in armoede.

Kansarmoede heeft als hoofdkenmerk het gelijktijdig samengaan van achterstellingsfactoren op alle essentiële levensdomeinen. Kwalitatieve basishulp moet dan ook veelzijdig zijn: individuele begeleiding op maat gaat samen met bemiddeling, doorverwijzing, samenwerking en netwerkvorming.

Mensen in precaire levensomstandigheden moeten de mogelijkheid krijgen om tot rust te komen. Het creëren van kansen op ontmoeting in een bemoedigende omgeving kunnen een eerste aanzet vormen tot het doorbreken van het maatschappelijke isolement en tot maatschappelijke (re-)integratie en participatie.

Elke kans dient aangegrepen te worden om mensen in armoede te bevestigen in hun waardigheid. Zo verhoogt hun zelfbeeld.

Groepswerking en samenwerking ondersteunen en versterken de stem van de mens in armoede, tot ze klinkt op alle beleidsniveaus.

Wat wordt er in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor verwacht van de vrijwilligers?

• 1. "Er zijn" voor mensen. Tijd vrijmaken. Een groot hart hebben voor medemensen in nood. Communicatievaardigheid.
• 2. Discretie (respect voor het toevertrouwde).
• 3. Samen zorg dragen voor de horizontale - en de verticale dimensie van ons werk in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor.
• 4. Meedenken rond de verdere uitbouw van onze thuis in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor. Bijdrage leveren in onze zoektocht naar extra vrijwilligers en fondsen. Aanwezigheid bij ons jaarlijks groot evaluatiemoment.

Onze doelen zijn mooi geformuleerd, onze eigenheid is omschreven. We weten wat we verwachten van onze vrijwilligers.  Maar wat maakt ons binnen onze eigenheid christelijk? Waarom noemen wij ons een christelijk project dat een thuis wil creëren voor hen die er één missen?

Om op deze vragen een antwoord te proberen geven, denken wij dat het noodzakelijk is om te gaan kijken naar onze ontstaansgeschiedenis, naar het waarom wij in het leven geroepen zijn. Deze ontstaansgeschiedenis moeten wij durven toetsen aan de hedendaagse realiteit.

Het werd een zoektocht met vallen en opstaan, een waarlijk Tabor - Gebeuren. We lieten ons inspireren door drie verhalen om zo vanuit onze ontstaansgeschiedenis een hedendaags antwoord te proberen formuleren...

1. Kerk aan de rand...
2. Een stem uit de hemel... Mt.17, 1-13
3. Het verhaal van de bootvluchtelingen...

1. K(k)erk aan de rand

K(k)erk in de stad

De stad

In de stad willen de mensen zijn. Ze zoeken er werk en welvaart, geluk, ontspanning en vertier. In de stad wordt gebouwd en gesjouwd, mensen hollen en draven, heen en weer. Er is van alles te krijgen en te beleven. Je vindt er de laatste nieuwe snufjes, de gekste ideeën, de mooiste hoekjes, de boeiendste spektakels, de lekkerste hapjes. In de stad is er licht en warmte. De stad is een centrum van macht en kennis, van rijkdom en nieuwe mogelijkheden. In de stad willen de mensen zijn.

De rand van de stad

Aan de rand van de stad schilferen de huizen af en zijn de voetpaden hobbelig. Aan de rand van de stad vinden we nog steeds bouwvallige huizen, kraakpanden en flats vol eenzaamheid en mensonwaardige toestanden. Verlaten werkplaatsen en krottige woningen worden schaars verlicht. Aan de rand van de stad hokken allerlei mensen samen. Belgen en niet-Belgen, met papieren en zonder papieren, gelovigen en ongelovigen, rijken en armen, eenzame mensen, daklozen en thuislozen, mensen op de vlucht. Zij die afkomen op de geur en de glans van de stad, soms van heel ver, uit een arm vaderland. Zij ook die elders uit de boot gevallen zijn, of die schipbreuk leden. Mensen onderweg of op de vlucht, zoeken in de randstad een goedkope haven of een anoniem onderkomen, een thuis om te overleven, een thuis om gelukkig te zijn. Er zijn er zovelen die, door mensen of door omstandigheden, naar de marge van de samenleving gedreven werden. Aan de rand van de stad vinden we de marginalen van onze maatschappij bijeen.

Kerk aan de rand van de stad

Aan de rand van de stad tref je ook de kerk aan. Zij bevindt zich ‘aan de rand van de stad' in meer dan één opzicht. De kerk is in haar geheel een randverschijnsel geworden in onze samenleving. Niet alleen in de randstad, maar ook in het centrum van de Stad van de Mens is de kerk - en zijn de christenen - marginaal. De kerk is ook aanwezig aan de rand van de stad omdat daar, een lange of korte tijd geleden, grote parochiekerken werden gebouwd in een poging om de stad te kerstenen. Veel parochies hebben een groot verleden. Welke toekomst zullen zij maken? En je hebt ook de kerk die kiest voor de rand. Een kerk die niet alleen het centrum maar ook de gevestigde parochiestructuur durft verlaten. Omdat ze zich gezonden weet door een Heer die zelf is uitgegaan naar mensen aan de rand, door een Christus, die zelf aan de kant werd gezet. Nu heel onze samenleving verstedelijkt is en geseculariseerd zal de kerk - en zullen de christenen - zich moeten bezinnen over haar plaats ‘aan de rand van de stad'. ( Naar Paul Van Puyenbroeck)

2. Een stem uit de hemel

Mt 17, 1-13

Zes dagen later nam Jezus Petrus, Jakobus en diens broer Johannes met zich mee een hoge berg op, waar ze alleen waren. Voor hun ogen veranderde hij van gedaante, zijn gezicht straalde als de zon en zijn kleren werden wit als licht. Plotseling verschenen aan hen Mozes en Elia, die met Jezus in gesprek waren. Petrus nam het woord en zei tegen Jezus: "Heer het is goed dat wij hier zijn. Als u wilt zal ik hier drie tenten opslaan, een voor u, een voor Mozes en een voor Elia." Hij was nog niet uitgesproken, of de schaduw van een stralende wolk gleed over hen heen, en uit de wolk klonk een stem: "Dit is mijn geliefde zoon, in hem vind ik vreugde. Luister naar hem!" Toen de leerlingen dit hoorden, wierpen ze zich neer en verborgen uit angst hun gezicht. Jezus kwam dichterbij, raakte hen aan en zei: "Sta op, jullie hoeven niet bang te zijn." Ze keken op en zagen niemand meer, Jezus was alleen. Toen ze van de berg afdaalden, gebood Jezus hun: "Praat met niemand over wat jullie hebben gezien voordat de Mensenzoon uit de dood is opgewekt." De leerlingen vroegen hem: "Waarom zeggen de schriftgeleerden toch dat Elia eerst moet komen?" Hij antwoordde: "Elia zou inderdaad komen en alles herstellen. Maar ik zeg jullie dat Elia al gekomen is; ze hebben hem alleen niet herkend, en ze hebben met hem gedaan wat ze wilden. Zo zal ook de Mensenzoon door hun toedoen moeten lijden." Toen begrepen de leerlingen dat hij op Johannes de Doper doelde.

3. Het verhaal van de bootvluchtelingen

Eens gebeurde het...

Mensen spoelden letterlijk aan, mensen op de vlucht, mensen die alles achter lieten en hun toevlucht in een vreemd land gingen zoeken.

Sommigen overleefden de overtocht per boot, anderen niet. Menselijk leed, uitgehongerde mensen, mensen ontdaan van hun menselijkheid, overleven...

Op de vlucht met de boot, snakkend naar een menselijker bestaan, snakkend naar recht om mens te zijn, snakkend naar een echte thuis.

Mensen werden getroffen door het leed van de bootvluchteling, mensen waren bereid om hen te helpen, om hun leed te verzachten, al dan niet in navolging van de Levende.  Vrijwilligers gingen de bootvluchtelingen redden, redden van de verdrinkingsdood! Omdat het officieel kader niets deed of niets kon doen, deden deze vrijwilligers dit gratis, belangeloos en voor niets.

Men begon op het strand deze vluchtelingen te verzorgen, hen eten te geven, in schamele hutjes en tenten hen onderdak te geven. Na een poosje stroomden de vrijwilligers toe om hun steentje bij te dragen. Het belangeloze engagement inspireerde anderen om zich ook in te zetten. Men bouwde een volwaardig sociaal eethuis, de acute nachtopvang werd georganiseerd, men richtte een sociaal praat- café in, na enige tijd kon men met officiële subsidies een kringloopwinkel oprichten en nog wat later werd de gestructureerde sociale dienst geboren. Wat was men druk bezig met zich te engageren voor de armen. Vanuit het vrijwilligersengagement was men zeer druk bezig met bouwen en structureren.

De bootvluchtelingen bleven komen, maar men vergat om ze te redden uit het water. De vluchtelingen verdronken terwijl mensen aan het structureren en bouwen waren. Na een poosje merkten anderen dit op en ze begonnen terug, iets verder op het strand met het bouwen van schamele hutjes en het oprichten van tenten om deze vluchtelingen te verzorgen, hen eten te geven, een luisterend oor voor hen te zijn, om voor hen mens voor de mensen te zijn, herder als God, trooster voor groot en klein, zo lief als God.

4. Ontstaansgeschiedenis: Startersvuur...

Een mooi verleden met duidelijke linken naar de toekomst...

Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor is gegroeid uit de communiteit Heilige Engelen, verbonden aan het Dr. Guislainziekenhuis. Het is tot op de dag van vandaag een intitiatief in het hart van de congregatie van de Broeders van Liefde en behoort tot de v.z.w. Projecten Broeders van Liefde.

Gedragen door een G(g)emeenschap van Mensen...

In het verleden en ook vandaag...

We hebben een structuur uitgewerkt voor Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor die gedragen wordt door een gemeenschap. Een gemeenschap van aangesloten leden, broeders en vele vrijwilligers die zich dagelijks inzetten voor hen die nergens meer meetellen. In het verleden werd ons project gedragen door een gemeenschap en in de toekomst zal dit ook zo zijn. Wij zijn er ons steeds meer en meer van bewust dat indien ons project in de toekomst verder zal bestaan het zal moeten gedragen worden door een gemeenschap van mensen. Zonder gemeenschap geen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor.

5. Besluit:  K(k)erk aan de rand, vandaag, 2007. 

Moeten wij ons vandaag als christenen laten verdrijven naar de rand, moeten wij ons laten marginaliseren? Neen, duidelijk neen. Wij moeten zelf kiezen, heel bewust kiezen voor die rand. Een duidelijke keuze om K(k)erk aan de rand te zijn. Wij mogen dit niet ervaren als iets dat ons opgedrongen wordt; we moeten vanuit onze eigenheid en vanuit ons fundament die keuze zelf bewust maken. 2000 jaar geleden is de Levende voor ons bewust gestorven en nadien verrezen. Het zijn niet de mensen die Hem dit opgedrongen hebben, het is Jezus zelf die heel bewust deze keuze gemaakt heeft. Hij is voor ons gekruisigd, gestorven en verrezen. Hij is ons fundament die ons dagdagelijks laat G(g)emeenschap vormen met de armen. Met andere woorden de armen zijn de K(k)erk!

De sociale sector, de vrijwilligersdiensten, de gelovige gemeenschappen worden vandaag geconfronteerd met heel veel bloedarmoede. Te veel taken en te weinig dragende krachten. We worden nog steeds geconfronteerd binnen onze diensten met mensen die ‘hun hemel komen verdienen', met mensen die caritas totaal verkeerd invullen en een middeleeuwse visie rond armoede hanteren. Soms zien we dat we maatschappelijk geïsoleerd worden omdat het christelijke soms nog vereenzelvigd wordt met het onstabiele, ouderwetse, zuiver caritatieve. ‘Gelukkig dat er armen zijn, dan kunnen wij goed werk doen!' We horen soms zeggen: "We profileren ons niet meer christelijk omdat we anders niet meer au sérieux genomen worden".

Wij vinden het noodzakelijk om vanuit een hedendaagse visie rond armoede ons nog steeds duidelijk christelijk te profileren. We moeten proberen om aan de bloedarmoede iets te doen, desnoods onze activiteiten te beperken. Beter enkele zaken goed doen, dan vele zaken half. Wat we niet goed kunnen doen, doen we  beter niet. Deskundigheid en inspiratie moeten samengaan.

We denken dat de K(k)erk een bescheiden rol is weggelegd in de marge van de samenleving, maar het is fundamenteel dat onze K(k)erk daar zelf bewust voor kiest. Op deze wijze kan de K(k)erk, au sérieux genomen worden op maatschappelijk vlak en toch mens voor de mensen zijn, herder als God, trooster voor groot en klein, zo lief als God. Dit in navolging van Jezus, de Christus!

De eerste stap in dit proces is zelf erkennen dat er bloedarmoede is en ons als christenen gaan bezinnen over onze bescheiden rol aan de rand van de samenleving. Wij pleiten dus voor de gulden middenweg; vertrekkend vanuit onze inspiratie, onze deskundigheid ontwikkelen, binnen een soepele structuur die ons niet wegdrijft van de echte armen.

Onze kansarmoedewerkingen zijn opgericht omdat velen door de mazen van de officiële structuren vielen. Durven wij de vinger in eigen wonde leggen? Durven wij erkennen dat na al die jaren onze diensten soms overgestructureerd zijn? Dat de armen ook door de mazen van onze netten vallen? Dat er reeds mensen bezig zijn met hutjes bouwen voor hen die aan het verdrinken zijn. Met andere woorden dat wij de echte armen niet altijd meer bereiken, dat onze structuur en eigen wetgeving ons hinderen? Wij zijn er ons van bewust dat elke dienst een structuur moet hebben, anders overleef je als dienst niet. Maar deze structuur moet dienen als een kapstok om ons aan recht te houden, niet als een stok om mee te slaan. Kunnen wij ons zelf in vraag stellen, of zitten we vast in zelfbehoud? Durven we waarlijk mens onder de mensen zijn en dit in navolging van de Levende? Zou hier onze christelijke identiteit niet tastbaar worden? Durven wij ons de vraag stellen: ‘Wie zijn de echte armen vandaag?' Durven wij ons ook de vraag stellen: ‘Wat kunnen wij als vrijwilligersdienst aan?' Kunnen wij dan samen-K(k)erk-vormen vanuit een eerlijk en authentiek antwoord op deze vragen?

Indien we onze bloedarmoede gaan erkennen en de vinger in eigen wonde durven leggen, zullen we in staat zijn om onze plaats aan de rand te vinden. Om een waarachtige kerkgemeenschap te vormen, daar aan de rand, samen met de Levende Heer in de armen.

Indien we onze ogen openen, moeten we eerlijk erkennen dat er reeds een nieuwe groep gelovige vrijwilligers ontstaan is, een groep mensen die de echte armen die aan het verdrinken zijn, eten geeft naast een gevestigd sociaal eethuis; een groep mensen die de kosten draagt van vluchtelingenfamilies, ondanks dat de sociale dienst dit niet goedkeurt; een groep mensen die onderdak verleent omdat de acute nachtopvang in het weekend gesloten is. Laat ons toe om te zeggen dat deze groep mensen nog al eens gelovige mensen zijn? Zit hier onze christelijke eigenheid niet in?

We hebben soms meer dan 1000 redenen om de armen niet te helpen vanuit onze diensten. Wij denken dat onze christelijke eigenheid juist hier in zit, dat wij ondanks deze 1000 redenen deze mensen, de echte armen, te helpen en bij te staan, en dit in navolging van de Levende. Onze christelijke identiteit zit hem niet enkel in ons gebed voor de zoveelste vergadering; zit hem niet in ons bidden voor het eetmaal, zit hem niet in onze jaarlijkse bedevaart naar Lourdes - Oostakker.

Onze christelijke identiteit zit hem in onze keuze voor de allerarmsten, ondanks alles, onze bewuste keuze om zelf kerk aan de rand te zijn. Dit zal een proces van vallen en opstaan worden, wetende dat de plaats van de K(k)erk niet alleen bovenaan de berg zal zijn.

Oktober 2007

Werner Van de Weghe, aangesloten lid Broeders van Liefde

Oproep naar tochtgenoten om dit document mede te onderschrijven.

Allen die wensen deze oproep mee te onderschrijven, gelieve een mail te sturen naar Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor. Klik hier.

Al deze mensen onderschrijven en ondertekenen het besluit rond k(k)erk aan de rand

Werner Van de Weghe, Broeders van Liefde (Coördinator Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor); Ruth Rogiers, Broeders van Liefde (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor); Broeder Marc Beetens, Broeders van Liefde; Patrick Derde, priester Bisdom Gent (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor en parochie Onze Lieve Vrouw en Sint Jan);  Zuster Iris Smesman, Zusters van Maria. (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor); Hubert Patijn, Broeders Van Liefde (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor); Cecile De Pauw (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor); Paul Schobben, diaken Bisom Gent (VZW De Tinten - Huis Samaria); Henny Purnawirawan (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor); Marc Loos, Dominee Protestantse Rabotkerk; Br. Laurent Pielaet, Broeders van Liefde (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor); Zuster Lucrèse Taveiren (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor), Fien Van der Straeten, VZW De Tinten - Huis Samaria, Br. Guido Cranshoff, Broeders van Liefde (Sint-Vincentiusgemeenschap - Heilige Engelen); Dirk Durnant ,VZW De Tinten - Huis Samaria; Nadine Francisco; Henri Hemelsoet, diaken en coördinator VZW De Tinten - Huis Samaria; Nele Gevaert; Johan Wouters, Broeders van Liefde, leerkracht Visitatie Mariakerke; Linda Leysele (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor en parochie Onze Lieve Vrouw en Sint Jan); René Kint (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor en parochie Onze Lieve Vrouw en Sint Jan); Yves De Maeseneer; Br. Christof Welvaert, Broeders van Liefde Maria Aalter; Zuster Ann Van Dingenen, Dochters der Liefde; Joris Van Huffel, diaken Bisdom Gent (vzw De Tinten - Huis Samaria); Hans De Weirdt, Broeders van Liefde Bethanië Knesselare; Alois Coppens, Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor; Zuster Lieve De Witte, Zusters van de Kindsheid Jesu (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabo: Peter Dauwe, Aalsterse vierdewereldgroep mensen voor mensen; Koen Blieck, pastoor Sint Jozef Parochie Gent; Marleen Schoenmaeckers; Broeder Godfried Bekaert, regionale overste Sint Lievensregio (India) en stichter van Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor; Maarten Aerts; Bart Walgraeve; Leen Struelens; Toon Walgraeve; Katrien Walgraeve; Veerle Walgraeve; Anneke & Peter Dewulf - Van de Mergel, Oase; Hilde & Bruno De Vos - Deman, Oase; Ann & Helmut Scheerlinck - De Vuyst, Oase; Isabelle & Joris Goossens - De Vuyst, Oase; Gunther Hellinckx, Oase. Wiily Remy (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor); Francine Bauwens (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor); Zuster Hélène Francis, Zuster van Liefde van Jezus en Maria - Gemeenschap Betanië Eeklo (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor); Zuster Annie Duytschaerer, Zuster van Liefde van Jezus en Maria - Gemeenschap Betanië Eeklo (Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor); Roel Gebroers, aangesloten lid Broeders van Liefde; Jacques Van Daele, aangesloten lid Broeders van Liefde en diaken; Marc Eneman, aangesloten lid Broeders van Liefde - Bierbeek; Anneleen Verheyen; Hendrik Bogaert,Volksvertegenwoordiger - Burgemeester Jabbeke; Edelhart Valcke, aangesloten lid Broeders van Liefde, Johan De Taeye, een toegewijde gelovige en kandidaat diaken.

Ik kom langs verschillende wegen en werkingen met mensen in armoede in contact. Ik ben zelf o.a. mede-oprichter van de Aalsterse vierdewereldgroep Mensen voor Mensen. Ook bij ons was 17 oktober gisteren een gedenkdag.   In de tekst staat niets dat niet zinvol is. Maar de terechte eerbied van de hedendaagse kerk om in levensbeschouwelijk opzicht breeddenkend te zijn naar hulpbehoevenden/kansarmen/mensen in sociale uitsluiting toe mag ons niet doen vergeten dat ook deze mensen op zoek zijn naar zingeving, met existentiële vragen zitten, met levensvragen zitten die verder gaan dan de honger van de maag en de eenzaamheid van de dagen. Het valt mij regelmatig op dat de kerk haar sterkte hier niet beseft. Dit hoeft niet tegenstrijdig te zijn met de hedendaagse verworvenheid van breeddenkendheid. Het hoeft ook geen monopolie te zijn. In de tekst staat niets dat hiertegen ingaat, maar ik zie er ook geen accent op, al is de tekst natuurlijk zo lang dat ik er misschien over gekeken heb. In elk geval proficiat met het initiatief en succes toegewenst.  

Peter Dauwe

Beste mensen van Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor 

Ik wou jullie gewoon bedanken om de visietekst die jullie me opstuurde. Ik heb hem met aandacht gelezen en het is een zeer oprechte poging om het één en ander echt in vraag te stellen. Christen zijn heeft inderdaad alles te maken met blijven kiezen voor de armsten der armen. Ik kan mij zeer goed vinden in uw visie. Het is inderdaad niet eenvoudig om dat steeds goed voor ogen te houden in alles wat we doen. Het vraagt een moeilijke bezinning over waar we de dag van vandaag met kerk allemaal mee bezig zijn. Proficiat met wat jullie schreven.

Groeten aan ieder, Hans De Weirdt

Dag Vrijwilligers in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor, Ik ben bereid jullie tochtgenoot te zijn. Mag ik om de tekst te verhelderen en aan te scherpen een paar suggesties doen. Wat bedoel je met de spiritualiteit van Triest …dit duiden in een paar zinnen zou goed zijn. (onder: ‘Doelen’ p.6) De titel ‘Hedendaagse visie op armoede’ dekt niet de lading: het gaat daar meer over de visie van waaruit je de arme benadert dan over een visie op de armoede. Niet verkeerd maar of verkeerde titel of te weinig analyse van de armoede. Waarom citeer je de tekst van Mt. – kun je dat duidelijker aangeven/uitleggen. Het mooiste en duidelijkste stuk vind ik je besluit! Alleen mis ik nog een stukje maatschappij analyse (ook economisch): de stad is een ‘global city’. Dat kadert het begrip armoede en de roeping / missie van de kerk. In verbondenheid met de Levende, Marc.
ds. Marc Loos,
marc.loos@telenet.be
Protestantse Kerk in België Gent Rabot
Begijnhoflaan 31, 9000 Gent
http://www.vpkb.be/gent-rabot

Hallo!
Ik ben Maarten Aerts, een jonge student (net begonnen aan mijn verdere studies in Kortrijk) en ik wil met deze mail even zeggen dat ik mij als christen perfect kan vinden in de tekst die ik doorgestuurd kreeg (door verscheidene mensen)!
De keuze -bewust!- voor de minder sterke dan jezelf, zonder je eigen of de andere zijn/haar eigenheid te ondermijnen is een fantastische kern van geloof, me dunkt!
Proficiat met het vinden én uitdragen van deze prachtige waarheid!
Vriendelijke groeten,
Aerts Maarten

 

Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor: partner binnen de schoolpastoraal bij de Broeders van Liefde

Wij staan als project open om mee te werken aan schoolpastoraal binnen onze congregatie maar ook andere scholen zijn meer dan welkom. Scholen, organisaties, catechese werkingen, parochiale werkingen, ... kunnnen bij ons terecht voor getuigenissen rond ons werk, rond armoede in Gent, rond onze spiritualiteit. Leerkrachten rooms-katholieke godsdienst, bijzondere leermeesters rooms-katholieke godsdienst, zedenleer en protestantse godsdienst vinden bij ons gesneden materiaal voor hun lessen. Heb je interesse voor samenwerking klik dan hier . Sociale stages en werkretraites zijn tevens mogelijk. We beperken ons wel tot drie leerlingen per dag. Gelieve deze wel tijdig aan te vragen via mail : huize.triest@fracarita.org.

Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor is een dankbaar project voor de schoolpastoraal. Deze samenwerking wordt door ons als een meerwaarde ervaren binnen Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor en wordt door de verschillende scholen en organisaties als een meerwaarde ervaren binnen hun werking als school of organisatie. De visie waaruit schoolpastoraal en Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor samen gaan, kan je hier downloaden.

200 jaar Broeders van Liefde - 20 jaar Huize Triest - 2 jaar Gemeenschapshuis Tabor - 5 jaar Aangesloten Leden - 10 jaar gehuwd...